— Azizim, magazinga borib keling!
— Sevgilim, hozir ko‘cha shunchalik sovuqki, hatto itni ko‘chaga haydasang chiqmaydi.
— Vooy-bo‘o‘, unday bo‘lsa, itsiz boraqoling!
— Xo‘sh, shunga xursand bo‘lib uyg‘ondingizmi?
— Yo‘q... Sen rozi bo‘lmabsan.
— Bilasanmi oshna, hozirgi odamlar juda farosatsiz bo‘lib ketishgan
— Nega unday deyapsan?
— Kecha hushyorlik bilan pivoxonadan chiqayotsam, kimdir qulog‘imni bosib oldi.
Yonidagi bangi hayron.
Yana nohaqlikka chidolmay, ikinchi qulog‘ini ham kesib derazadan otibdi.
Bangi yana hayron.
Mahbus oxiri chidolmay, burnini, sochini, hatto barmoqlarini kesib derazadan otgan ekan...
Yonidagi bangi:
— Aaaaa, aferist-eey, sekin-sekin qochib ketyapsanmi, - dermish.
— Bilasanmi man nimani orzu qilaman?
Bola:
— Hamma narsani
Qiz:
— Bu birinchidan...
— Nima bo‘ldi? so‘rabdi Husan.
— Armiyaga yaroqsiz ekanman, olishmadi, - debdi Hasan.
— Unda mening o‘rnimga ham kirib chiq, armiyaga borgim kelmayapti. Hasan xo‘p deya, yana ko‘rikdan o‘tish uchun kirib ketibdi. Birozdan so‘ng chiqib dermish:
— Husan, seni armiyaga olishdi!
— Yo‘g‘e, o‘zim ko‘rdim, kecha kechgi payt Abduraim bitta ketvorgan qiz bilan podrushka qilib yurgandiyu, - debdi
— Ularni podrushka qilib yurganini Abduraimning xotini ham ko‘ribdi-da oshna.
Xaydovchiga qarab:
— Nega moshinani xaydamayapsan, nima meni yengiltak deb o‘ylayapsanmi?
Haydovchi:
— Yo‘l kirani qanday to‘lar ekan deb o‘ylayapman, - debdi.
— Nimaga ?
— Pulimiz yonimizga qoladi.
— Xop, ke unda ichishniyam tashlaymiz.
— Shuncha pulni boshinga urasanmi?!
— Manavi shampuningiz qanaqa sochlar uchun?
— Kir sochlar uchun!





