Afandi bir oshnasi bilan o‘rik sotib oldi. Sherigi Afandini uyaltirmoqchi bo‘ldi-da, o‘rik yeb turib o‘z danaklarini ham Afandinikiga qo‘sha berdi. Oxiri danaklarni ko‘rsatib dedi:
— Afandi, o‘rik yeyishga juda chaqqon ekansiz, birpasda shuncha danak qildingiz?
— O‘rik yeyishga mendan ham siz usta ekansiz — dedi Afandi,— o‘rikni danak-panagi bilan yutar ekansiz.
— Afandi, o‘rik yeyishga juda chaqqon ekansiz, birpasda shuncha danak qildingiz?
— O‘rik yeyishga mendan ham siz usta ekansiz — dedi Afandi,— o‘rikni danak-panagi bilan yutar ekansiz.
Poshsho bir kuni ziyofatda o‘tirib Afandi bilan hazillashdi:
— Mulla Nasriddin, qayerga borsangiz eshagingizdan ajralmaysiz, doim u bilan birgasiz, a?
— Taqsir, eshagimdan ajralsam, mana bunday ziyofatlardan ham mahrum bo‘lib qolaman-da,— javob berdi Afandi.
— Mulla Nasriddin, qayerga borsangiz eshagingizdan ajralmaysiz, doim u bilan birgasiz, a?
— Taqsir, eshagimdan ajralsam, mana bunday ziyofatlardan ham mahrum bo‘lib qolaman-da,— javob berdi Afandi.
Afrikada g‘ayri oddiy hodisa yuz beribdi, bir tovuq besh kilolik tuxum qo‘yibdi, buni eshitgan xo‘roz tuya qushni sudga beribdi.
Maymunning qo‘lida fotoapparat bor ekan, u o‘rmonga kirib borganida, hayvonlar fotoapparatni ko‘rib qiziqishibdi.
Sher maymunga qarab:
— Bu nima, deb so‘rabdi
Maymun:
— Chiq-chiq, - debdi.
Maymun sherga:
— Tur rasmga tushuraman, - debdi
Chiq-chiq qilibdi.
— Narxi 1500 bo‘ladi. Ber, - debdi.
Keyin hamma hayvonlar rasmga tushibdi. Quyon buni ko‘rib do‘konga boribdi.
— Mangayam chiq-chiq bering.
Sotuvchi bu miltiq bo‘lsa kerak, deb quyonga beribdi. Ayiq quyondan so‘rabdi:
— Bu nima?
Quyon:
— Chiq-chiq, dermish
— Tur! Biiir-ikkiiii-uuuuch.
— Chiq-chiq
Gumbullagan ovoz kelibdi. Quyon ayiqni otib qo‘yibdi. Quyon o‘lgan ayiqqa qarab:
— Shantaj qilma! Baribir, 1500 berasan, - debdi.
Sher maymunga qarab:
— Bu nima, deb so‘rabdi
Maymun:
— Chiq-chiq, - debdi.
Maymun sherga:
— Tur rasmga tushuraman, - debdi
Chiq-chiq qilibdi.
— Narxi 1500 bo‘ladi. Ber, - debdi.
Keyin hamma hayvonlar rasmga tushibdi. Quyon buni ko‘rib do‘konga boribdi.
— Mangayam chiq-chiq bering.
Sotuvchi bu miltiq bo‘lsa kerak, deb quyonga beribdi. Ayiq quyondan so‘rabdi:
— Bu nima?
Quyon:
— Chiq-chiq, dermish
— Tur! Biiir-ikkiiii-uuuuch.
— Chiq-chiq
Gumbullagan ovoz kelibdi. Quyon ayiqni otib qo‘yibdi. Quyon o‘lgan ayiqqa qarab:
— Shantaj qilma! Baribir, 1500 berasan, - debdi.
Sudda ish ko‘rilmoqda. Sudya ayblanuvchiga:
— Uyalmaysizmi, sudlanuvchi?! Bu kampir sizga bulochka bergan ekan, siz esa uni toshbo‘ron qilibsiz?! Sudlanuvchi:
— Umuman olganda, men tosh emas, o‘zi bergan bulochkalarni otuvdim...
— Uyalmaysizmi, sudlanuvchi?! Bu kampir sizga bulochka bergan ekan, siz esa uni toshbo‘ron qilibsiz?! Sudlanuvchi:
— Umuman olganda, men tosh emas, o‘zi bergan bulochkalarni otuvdim...
— Aytishlaricha, ich ketganida sabzi yordam berarmish.
— Lekin, buni hatto qaysi yo‘l bilan yordam berishini tasavvur qilishni o‘zi ham meni daxshatga solmoqda.
— Lekin, buni hatto qaysi yo‘l bilan yordam berishini tasavvur qilishni o‘zi ham meni daxshatga solmoqda.
Poshsho bir kuni katta ziyofat berdi. Unda Afandi ham bo‘lib, yonidagi kishi bilan quyuq suhbatlashar edi. Poshsho uni xijolat qilish uchun yoniga kelib:
— Kim biladi, qanday yolg‘onlarni valaqlayapsan,— dedi.
— Nima qilay, shohim,— javob berdi Afandi,— lof aralashmasa bo‘lmas ekan, do‘stimga sizning odilligingiz haqida gapirib beryapman.
— Kim biladi, qanday yolg‘onlarni valaqlayapsan,— dedi.
— Nima qilay, shohim,— javob berdi Afandi,— lof aralashmasa bo‘lmas ekan, do‘stimga sizning odilligingiz haqida gapirib beryapman.
Peshtoqida «Ko‘ngil siringizni gul yordamida izhor eting!» shiori osilgan gullar do‘koniga bir yigit kiribdi.
— Menga bir dona atirgul bering, — debdi u sotuvchiga.
— Atigi bittami?
— Ha... Men juda kamgapman!
— Menga bir dona atirgul bering, — debdi u sotuvchiga.
— Atigi bittami?
— Ha... Men juda kamgapman!
