Sher maymunga qarab:
— Bu nima, deb so‘rabdi
Maymun:
— Chiq-chiq, - debdi.
Maymun sherga:
— Tur rasmga tushuraman, - debdi
Chiq-chiq qilibdi.
— Narxi 1500 bo‘ladi. Ber, - debdi.
Keyin hamma hayvonlar rasmga tushibdi. Quyon buni ko‘rib do‘konga boribdi.
— Mangayam chiq-chiq bering.
Sotuvchi bu miltiq bo‘lsa kerak, deb quyonga beribdi. Ayiq quyondan so‘rabdi:
— Bu nima?
Quyon:
— Chiq-chiq, dermish
— Tur! Biiir-ikkiiii-uuuuch.
— Chiq-chiq
Gumbullagan ovoz kelibdi. Quyon ayiqni otib qo‘yibdi. Quyon o‘lgan ayiqqa qarab:
— Shantaj qilma! Baribir, 1500 berasan, - debdi.
— Uyalmaysizmi, sudlanuvchi?! Bu kampir sizga bulochka bergan ekan, siz esa uni toshbo‘ron qilibsiz?! Sudlanuvchi:
— Umuman olganda, men tosh emas, o‘zi bergan bulochkalarni otuvdim...
— Lekin, buni hatto qaysi yo‘l bilan yordam berishini tasavvur qilishni o‘zi ham meni daxshatga solmoqda.
— Kim biladi, qanday yolg‘onlarni valaqlayapsan,— dedi.
— Nima qilay, shohim,— javob berdi Afandi,— lof aralashmasa bo‘lmas ekan, do‘stimga sizning odilligingiz haqida gapirib beryapman.
— Menga bir dona atirgul bering, — debdi u sotuvchiga.
— Atigi bittami?
— Ha... Men juda kamgapman!
— Bilasanmi do‘stim, qaysi qizni uyga olib kelib onamga ko‘rsatsam, yoqmayapti, hech uylana olmayapman, nima qilsam ekan?
— Buni ilojisi bor, onangga o‘xshaydiganini top, vassalom!
— Onamga o‘xshaganini topgan edim, dadam haydab yubordilar!
— Nega itingiz menga hadeb irrilayapti?
Uy egasi:
— Idishida ovqat yeganlarni yoqtirmaydi.
— Ho‘sh, o‘zing-chi, uyingdagi o‘n javon kitoblarning hammasini o‘qib chiqqanmisan?





