— Lekin, buni hatto qaysi yo‘l bilan yordam berishini tasavvur qilishni o‘zi ham meni daxshatga solmoqda.
— Kim biladi, qanday yolg‘onlarni valaqlayapsan,— dedi.
— Nima qilay, shohim,— javob berdi Afandi,— lof aralashmasa bo‘lmas ekan, do‘stimga sizning odilligingiz haqida gapirib beryapman.
— Menga bir dona atirgul bering, — debdi u sotuvchiga.
— Atigi bittami?
— Ha... Men juda kamgapman!
— Bilasanmi do‘stim, qaysi qizni uyga olib kelib onamga ko‘rsatsam, yoqmayapti, hech uylana olmayapman, nima qilsam ekan?
— Buni ilojisi bor, onangga o‘xshaydiganini top, vassalom!
— Onamga o‘xshaganini topgan edim, dadam haydab yubordilar!
— Nega itingiz menga hadeb irrilayapti?
Uy egasi:
— Idishida ovqat yeganlarni yoqtirmaydi.
— Ho‘sh, o‘zing-chi, uyingdagi o‘n javon kitoblarning hammasini o‘qib chiqqanmisan?
— Temirni qiziganini qara, ushlasang qo‘ling yopishib qolsa kerak-a?
— Boy buva, agar hozir bitta tilla tanga bersangiz, qo‘limga olib tilimga ham tegizishim mumkin.
— Yo‘g‘eye, mana ol tilla tanga, deb bitta tilla tanga bersa.
Afandi tilla tangani qo‘liga olib, keyin tiliga tekkizibdi-da, cho‘ntagiga solib qo‘yibdi.
— Iltimos, yordamlashvoringlar! Operatsiya xonasida bemorning qornini yorib qo‘ydim, endi u yog‘ini nima qilishni bilmayapman.
— Ho‘sh, hozircha mana bu yer, mana bu yer va mana bu yerdan chuqur kovlashni boshlayverasilar, men esa borib aniq qayerni kovlash kerakligini bilib kelaman.





