Лекин унга лотореяда 1 миллион ютиб олганингни айтган заҳотинг, қовоғи осилиб қолади...!
— Иванов?!
— Мен!
— Петров?!
— Мен!
— Сидоров?!
— Мен!
— Уч минг ўттиз?!
— ...
— Уч минг ўттиз?!
— Э, неча маротаба айтиш керак, Зозо менинг фамилиям, Зозо!
— Сиз бутунлай бошқа одамга айланишингиз керак! Уриниб кўринг!
— Йўқ ўртоқ судья, мумкин эмас.
— Нега ахир?
— Яқинда ҳужжатларимни қалбакилаштирганим учун ўтириб чиқдим...
— Мендан фотомодел чиқадими? -деб сўрабди.
— Йўқ, сиздан фақат фоторобот чиқиши мумкин.
— Эсимда. Мана, қара ён дафтаримга катта-катта ҳарфлар билан ёзиб қўйибман.
— Кўрдим.
— Агар шунақа эслатавериб жиғимга тегаверсанг, умуман ўчириб ташлайман.
— Эсингдами, Коля, биринчи жаҳон уруши йилларида окопларда аёллар ҳақида ўйламаслигимиз учун бизга таблеткалар беришган эди?
— Эсимда, албатта, пушти таблеткалар беришган. Тинчликми, нега эслаб қолдинг?
— Шунчаки ўзим... Назаримда ўша таблеткалар энди таъсир қиляпти шекилли...
Маст одам балиққа қараб дебди:
— Менга шунақа шиша бергин-ки, ичида пивоси бўлсин. Қанча ичсам ҳам тугамасин.
Олтин балиқ дарров тилагини бажариб, айтган шишасини қўлига берибди. Пиёниста ичиб кўрибди. Яна ичибди. Пиво ҳеч тугамасмиш.
— Зўр шиша экан. Ҳой тилла балиқ, шу шишадан яна битта бер, - дермиш.
— Тўйинг қачон?
Иккинчиси:
— Билмадим. Йигитим аввал мени қариндошлари билан таништиради, кейин тўйимиз бўлади.
— Хўш, қариндошларникига бордингизми?
— Ҳа, энг узоқ қариндошлари билан таништиришдан бошлади. Кеча ҳайвонот боғини айланиб чиқдик.
— Нега ҳамма овқатлар ароқ ҳиди келяпти?
Официант бир қадам орқага сурилиб:
— Энди-чи? Келмаяптими? - дермиш.





