— Агар шу қиз бир кеча мен билан бўлса, 50 000 берардим, - деса
Иккинчи йигит:
— Нима деяпсан? Мен 100 000 берардим, - дебди.
Шунда учинчи йигит:
— Йўқ, бунақа чиройли қизни кийинтириш, ресторанга олиб бориш керак, машина олиб бериш керак, - деса
Қиз орқасига бурилиб:
— Учинчи бўлиб гапирганларингиз қайси бирингиз?, - дермиш.
— Бир ошлик туз бериб туринг,— деди.
— Туз йўқ эди-ку,— деб қайтарди-да, эртасига ўзи олиб чиқиб берди.
— Ие, бор экан-ку, нега кеча бера қолмай, бугун ўзингиз олиб чиқдингиз?
— Берадиган нарсамнинг қадри билинсин, дедим-да.
— Дада, уйланиш учун қанча пул керак?
Дадаси онасига пул бераётган экан:
— Билмайман, мен ҳали ҳам тўлаяпман.
Шериги:
— Нега кулдинг, - деб сўраса
— Ўзимга ўзим латифа айтаётсам, ичидан эшитмаганим чиқиб қолди, - дермиш.
— Дада 4 сўм беринг, - дебди.
Дадаси:
— Болам 3 сўмни нима қиласан? 2 сўм берай, деб 1 сўм бериб қўйибди.
— Қаерда?... Ахир бу туҳмат! Саксон ёшли, бунинг устига, склероз касалидан азият чекаётган кекса профессорни ҳақорат қилиш яхшимас!...
— Меҳмонхонада деганим йўқ, ҳайвонот боғида. Яъни сиз филни операция қилган куни...
— Эсим қурсин! Айтдим-а, филнинг қорнини тикаётганимда ичкарида нимадир қолиб кетди, деб...
— Шу ётоқхонамизда қўй боқсак қандай бўлар экан-а? Ўзимизни гўшт ёғимиз текин бўлармиди?
— Ўйлаб гапир ўртоқ, сассиқ ҳид масаласини ўйламадингми?
— Ҳавотир олма ўртоқ бу ҳидга қўй кўникиб кетади.
— Подшоҳи олам, бу гуноҳкорни дарҳол зиндондан чиқазиб юборинг. Бўлмаса бошқа гуноҳсизларни бузиб юборади, дермиш.
— Роса яхши гўшт экан. Уйни мантисидан қилиб берайми, бозорникидай манти бўлсинми?
Эр:
— Нима фарқи бор?
Хотин:
— Бозорни мантиси бўлса, олиб келган гўштингизни бутунлигича совутгичга солиб қўяй, уйни мантисидан бўлса бугун гўшт тугайди-да адаси.





