— Кеча йигитим билан айланиб юрсак, уни аввалги севган қизи учратиб қолдик. У қиз менга қараб “Мендан нимаси ортиқча буни?” деса бўладими!
Дугонаси қизиқиб:
— Хўш? Сен нима дединг? – сўрабди.
— Ўйлаб ўтирмай йигитимни кўрсатиб “мана нимам ортиқча” дедим.
Эртага чекишни ташлайман! Эртага спорт билан шу-улланишни бошлайман! Эртага диетага “ўтираман”! Эртадан ўқишни бошлайман! ...
Демак, аёллар ўзларининг муаммоларини ўзлари яратар эканлар.
— Қаерларда юрибсан? Соат нечи бўлди?! Юравермайсанми эрталабгача санғиб!!!
Бу гапни эшитган ўғли шу заҳоти чўнтагидан телефонини олиб, кимгадир қўнғироқ қилиб:
— Алло, ўртоқ кетиб қолмадингми? Рухсат олдим. Ҳозир чиқаман, - дебди.
— Яхши-ям шунақа катта экансан. Бўлмаса қоронғида сени кўрмас эдим. Кўзойнагим ишхонамда қолиб кетибди, - дермиш.
— Сен 22 декабрь куни қайси депутатларга овоз бермоқчисан?
— Сенга овоз берсаммикан?!
— Нима? Қанақасига? Мумкин эмас-ку!
— Ҳа, энди... Ҳар ҳолда сени танийман-да...!
Cobalt эгаси унга қараб:⠀
— Боядан бери машинангизни пулини тўлаш учун сизни чақиряпман. Қанча бўлади? - дермиш.
— Гаров ўйнайсанми? Ҳозир мени хотиним эшикни “Жоним” деган сўз билан очади.
Иккинчиси:
— Нималар деяпсан? Сен ўлгудек мастсан! Ярим тунда уйга қайтяпсан? Қанақасига хотининг “Жоним” десин!?
— Ҳозир кўрасан! – дебди-да, эшик қўнғироғини босиб дебди:
— Эшикни оч жоним...
Хотини бўлса:
— Жоним?! Ҳозир таъзирингизни бераман! – деб эшикни очган экан.





