— Қани, тақсир, тоғорани менга беринг, кўтаришиб кетай,— деди-да, Афандининг қўлидан тоғорасини олди.
Уйга етдилар. Афанди одамгарчилик юзасидан у кишини меҳмон қилиб жўнатди. Бироқ бу киши ҳар куни келиб, Афанди билан сўрашиб:
— Хўш, қалай, тоғора омонми?—деб сўрайдиган бўлиб қолди.
Ҳар гал келганида, Афанди уни ҳоли-қудрат меҳмон қилиб жўнатарди. Бу ҳолнинг узлуксиз давом этишидан Афанди жуда зерикди.
Кунларнинг бирида, у киши яна келиб, эшик қоққан эди, Афанди тоғорани кўтариб чиқди. У ҳам сўрашиб бўлгач:
— Ҳа, қалай, тоғора омонми?—деб сўраган эди. Афанди тоғорани ерга ташлаб юборди. У ерга тушиб синди.
— Ҳа, тоғора шу дамгача омон эди, ҳозир кўз олдингизда жон берди,— деб Афанди уйга кириб кетди.
— Машинада бензин борми? - дея сўрабди.
Ҳайдовчи:
— Бак тўла - деб жавоб берибди.
Директор ҳайрон бўлиб:
— Қизиқ, нега бўлмаса одамлар бензин йўқ, дея шов-шув кўтариб юришибди?!
Эр:
— Танишиб қўй, бу маймун жунглидан келиб қолган.
Хотини кулиб:
— Вой, қанақасига маймун бўлади, бу оддий мушук-ку.
— Сен аралашма, мен мушук билан гаплашяпман.
— О сэр! Сизнинг касалингиз медицинани бойитадиган бўлди.
— О худойим-ей! Мен бўлсам 5-6 доллар
билан қутиларман деб ўйловдим.
Депутат бўлгач эса, нима иш қилаётганингни билмайсан.
— Мени севимли 50 килолигим келди!
Хотин:
— Мен 56 киломан!
Эр:
— Демак, охиригача севмас эканман-да!
Бир ўзим 4 тасига қарши чиқдим. Ҳар бирига бир шапалоқдан қўйгандим ўзига келолмади.
Сизларни уйингизда ҳам чивин борми?





