— Келинг хола, деб кутиб олиб, яхши боринг синглим, деб кузатиб юборишаётган экан...
— Жоним ман сани, алдагандим. Мани хотиним ва 2 та болам бор, - деб турса
Қиз:
— Ҳо-о, ўлинг-а. Нима экан дебман-а. Ман машина ўзимникимас дейишиздан қўрқувдим, - дермиш
— Дельфинларга банан ташламанг! Биринчидан, улар банан ейишмайди, иккинчидан, оч маймунлар чўкиб кетишяпти...
— Нега ҳакам ўйинчиларга қараб ҳуштак чалаверади? Нима, улар гапга тушунмайдими?
— Қорбобо манга янги йилда укача олиб кел, - дебди.
Хатни юборибди. Бир кундан кейин қорбободан, қизчага хат келибди.
— Укача керак бўлса, ойингни юбор, - дебди
— Нега ўзингизга ҳимоячи олмадингиз?!
Судланувчи:
— Жаноб судья қайси адвокатга мурожаат этмай, жиноят ишида айтилган ўша беш миллион долларни хақиқатдан олмаганимни эшитишлари билан менга ҳимоячи бўлишни рад этишяпти.
Бир амаллаб ўша тарафга йўл олибди. Кейинроқ «200 метрдан кейин СУВ!!!», деган стрелкани кўрибди. Охирги кучини тўплаб кейинги стрелкагача етиб олибди.
Охирги Стрелкага «100 метрдан кейин сув», деган ёзув бўлиб стрелка ер томонга(пастга) қаратиб қўйилган экан.
— Нимага бақиряпсан, одам?
— Кимдир эшитадими дедим.
— Мана, мен эшитдим. Бундан сенга фойда бўлдими?
— Афанди,— деди у бир куни — мен сизни тез-тез кўриб турмасам соғиниб қоламан. Узоқ сафарга кетяпман, қўлингиздаги узугингизни берсангиз, тақиб олсам, қачон узукни кўрсам, сизни кўргандек бўлиб юраман.
Афанди узукни беришга кўзи қиймай, жавоб берди:
— Жон биродар, мен ҳам сизни тез-тез кўрмасам туролмайман, қўйинг, узук менда турсин, қачон узукка кўзим тушса: «Дўстим тилаганда бермаган эдим» деб сизни эслаб юраман.





