— Арзимайди.
— Арзимаслиги тўғрику-я, ойим шундай деб айт дедилар-да.
— Ҳар бир хитойлик менга юз сўмдан берса яхши бўларди...
Кўриб ақлдан озай дедим...
— Хўжайин, мен икки кунлик навбатчилигимни ишлаб бўлдим, - дебди.
— Қандай қилиб, - ҳайрон бўлиб сўрабди бошлиқ.
— Бугун тунда ухлаб қолибман, ҳеч ким уйғотмабди-ям..., - дермиш қоровул.
— Вой қаранг, ҳудди чўчқага ўхшайман-а..., - дебди хотини.
— Ҳа! Аниқроғи уст-бошига овқат тўкилган чўчқага..., - дермиш эри.
— Пуллар қаерда? Пуллар қаерда?, - деб сўрайверишибди ўғрилар.
Бояги бой нафаси бўғилиб:
— Йигитлар, пуллар кўринмаяпти. Ёки чуқурроқ киришим керак, ёки сув остида узоқроқ ушлаб туринглар-да..., - дермиш.
— Илтимос, мени кампирим билан самолётингда учириб келгин.
— Буни иложи йўқ!
— Йўқ дема болам. Шу ёшга кириб, ҳали бирор марта-ям осмонда учмаганмиз. Самолётга чиқиш орзуимиз бор!
Учувчи рози бўлиб, чол ва кампирни самолётга чиқарибди-да дебди:
— Фақат битта шартим бор отахон, агар бақирсангиз шу заҳоти ерга қайтамиз.
— Хўп, бақирмайман, - дебди чол.
Самолёт ҳавога кўтарилибди. Учувчи бор маҳоратини кўрсатиб, энг юқори баландликка чиқибди. Тепага , сўнг зудлик билан пастга шўнғибди, бир томонга қайрилиб учибди. Самолётни чархпалак сингари айлантириб ташласа ҳам, чол-кампир индамасмиш.
Ерга қўнгач, учувчи чолга қараб:
— Ҳа отахон, қўрқмадингизми? Ростини айтинг, бақириб юборай дедингизми?, - деса, чол:
— Тўғрисини айтганда, кампирим самолётингдан тушиб кетганда сал бақириб юборай дедим болам, - деган экан.
— Ов қилишга рухсатномангиз борми? - деса, биттаси ўрнидан туриб, қоча бошлабди. Текширувчи уни қувлаб, етиб олибди-да:
— Нега қочасан? Ҳужжатинг йўқ-ми? - деган экан, у йигит ҳам, — Мени ҳужжатларим жойида. Дўстимни рухсатномаси йўқ эди-да, - дермиш.
— Ҳозир шунақа латифа айтаман, агар кулсанг 5000 берасан, - дебди.
— Майли, - деб отахон тишини-тишига қўйиб кулмай эшитибди. Латифа тугагач, отахона кулмаётганини кўрган йигит:
— Айтганча, мажбуран кулмасанг 10000 берасан, - дермиш.





