— Hov anavi yerda o‘tirgan buviga bermoqchiman.
— Voy o‘zimni aqilli bolajonim. Qani o‘sha buvi?
— Hov ana, muzqaymoq sotyaptilar...
— Voy qara! Yulduz uchdi! Niyat qil!
Qiz:
— Sizga turmushga chiqsam deyman...!
Yigit:
— Iye!!! Qaytib orqasiga ketdi-ku?!
— Bolam, o‘tgan yili pochchang ham olamdan o‘tdilar, - desa. Yigit:
— Chepuxa, - debdi. Xolasi u ruschasiga "Hudo rahmat qilsin" degani bo‘lsa kerak-da deb:
— Nima ham qilardik bolam, bizam "Chepuxa" deb o‘tiribmiz, - dermish.
— Yozuvchini vafot etgan yilini ayting!
Talaba:
— Uni o‘ldi deyishga tilim bormaydi. U men uchun doim tirik!
— Sebzorga! Nechi pul? Yo‘q deysanmi...? - debdi.
Keyin nima bo‘lgani esida yo‘q. Ertalab oshxonani bir burchagida uyg‘onib qarasa, muzlatkichni sindirib tashlagan ekan.
Xotini uyg‘onmasidan muzlatkichni olib, ustaxonaga yuguribdi.
Birozdan so‘ng xotini turib, oshxonaga chiqib qarasa, muzlatkich yo‘q emish. Shunda xotini:
— Oxiri ko‘ndiribdi-da Sebzorgacha..., - dermish.
— Voy adasi shoshmay turing! Hojatxona qog‘ozini unutibmiz. Hozir ELMA dan olib chiqay desa, harajatni ko‘rib, jahli chiqib turgan eri:
— Kerakmas, hozir chek qog‘ozi ellik metr bo‘ladi, - dermish.
Kunlarning birida uchta odam shu chuqurni yoniga kelib, tortishib qolishibdi:
— Bilasizlarmi? Shu chuqurni yoniga tez yordam mashinasini olib kelib qo‘yish kerak. Shunda, yiqilgan odamga yordam ko‘rsatish oson bo‘ladi, - debdi birinchisi.
— E, yo‘g‘-ye! Undan ko‘ra, shu yerga kasalxona qurish kerak. Yiqilgan odam darrov kasalxonaga boradi, - debdi ikkinchisi.
Shunda uchunchi odam o‘ylanib turib:
— Obbo, ikkalangni ham aqling yo‘q ekan. Yaxshisi, chuqurni ko‘mib, biror yaqin kasalxona oldidan chuqur kavlatish kerak, - degan ekan.
— Latta, - deb yana yugurib ketvoribdi.
Haligi odam uyiga kelib, xotiniga bo‘lgan voqeani aytib beribdi. Ertasiga yana o‘sha bekatda tursa, yana o‘sha kishi yugurib kelib, boshiga bir chertib:
— Sotqin, - deyarmish.





