— Nimaga kambag‘al odamdan yordam so‘rasang, qo‘lidan kelgancha ko‘mak beradi-yu, boy va mansabdordan yordam so‘rasang yordam bermaydi.
Donishmand javob beribdi:
— Derazaga qara! Nimani ko‘ryapsan?
— Ko‘chani, odamlarni, ...
— Endi, ko‘zguga qara!
— Ko‘zguda o‘zimni ko‘ryapman faqat.
— Ana ko‘rdingmi!? Oynaga ozgina kumush qo‘shilgan edi, faqatgina o‘zingni ko‘rsatadigan bo‘lib qoldi. Huddi shu kabi, insonlarga ozgina boylik berilsa, o‘zidan boshqa hech kimni ko‘rmaydigan bo‘lib qoladi.
— Men-mi? Skripka chalyapman, - debdi o‘g‘ri.
— Skripkangizni ovozi chiqmayapti-ku?, - debdi boyagi odam. Shunda o‘g‘ri:
— Ovozi ertaga chiqadi, - dermish.
— Kechirasiz, nazarimda siz bolalarimdan birining otasi bo‘lsangiz kerak.
Daxshatdan qotib qolgan erkak:
— Yo‘g‘e, bo‘lishi mumkinmas. Nahotki?!
— O‘zizni bosing. Nega xovliqasiz. Man o‘qituvchiman
— Nega yozda telpak, palto kiyib oldiz?
Afandi:
— Bolam yanvar oyidagi pensiyamga keldim, - dermish
Telegramdan yozsang, darrov o‘qishadi.
— Oshdi-ku!
— Bizlarnikini degandik... O‘zingiznikini emas!
— Qaysi soha bo‘yicha mutaxassissiz?
— Internet ishlab tursa, har qanday sohada mutaxassisman!
— Qanaqasiga?
— Do‘konga har doim piyoda borib kelgan. Hozirgilarga o‘xshab mashinada emas!
— Do‘kondan nima olgan?
— Aroq va sigaret...
— To‘ygacha qo‘lingni ham ushlatmading. Odobli qiz ekaning shundoq ko‘rinib turibdi. Aks holda senga uylanmagan bo‘lardim.
Kelin javob beribdi:
— Shu narsaga farosatim yetgunicha bilasizmi meni qancha yigitlar tashlab ketishgan...!





