— Sen uchun hamma narsaga tayyorman, osmondagi oyni olib bering desang hoziroq olib beraman!
— Oy joyida turaversin, yaxshisi menga bitta tilla uzuk olib bering.
— Uff, shu odating yomonda, doim gapni boshqa yoqqa burasan.
Bola:
— Bir karavatga ikkalamiz, qandoq yotamiz man ketaman, - desa
Qiz:
— O‘rtamizga yostiq qo‘yib yotamiz, debdi
Ertasi kuni kinoga tushmoqchi bo‘lishibdi, borishsa bitta bilet qolgan ekan. Biletni bola qizga berib, siz eshikdan kiring debdi.
Shunda qiz:
— Siz kirmiysizmi, - desa
— Man devoldan oshib o‘taman, - debdi
Shunda qiz:
— Yostiqdan o‘ta olmadiz, devoldan qanaqa qilib o‘tasiz, dermish
— Nega boqqa kirding?!
Afandi undan balandroq keldi:
— Bo‘lmasa nega xotiningga kavush olib bermading?
— Iye, ali desa, bali deydi-ya, bu odam. Xotinimning kavushi bilan sening nima ishing bor?
— Qiziq odam ekansan, gapni kavlasang, gap chiqadi, o‘g‘irliqqa kirdim deymi bo‘lmasa!..
O‘ttiz sekundda ko‘tariladigan narsa nima? Agar shu savolga kim to‘g‘ri javob bersa yillik, choraklik bahosini besh qo‘yaman debdi.
Shunda bir qiz o‘rnidan turib:
— Iye, domla uyalmiysizmi, deb xonadan chiqib ketibdi.
Ikkinchisi:
— Domla tayiniz qolmabdi, deb u ham chiqib ketibdi,
Uchinchi bir qiz o‘rnidan turib:
— Domla buni javobi qon bosimi bo‘lsa kerak debdi, domla balli to‘g‘ri javob berdiz bahoingiz besh.
Chiqib ketgan ikkala qizga aytib qo‘ying, ular o‘ylagan narsa emas, debdi.
— Bo‘lganman.
— Gavayi orollarida-chi?
— Bo‘lganman.
— O‘zingizni qay birida yaxshi his qilgansiz?
— Bilmasam... Hammasi bir go‘r. Ikkovida ham xotinim yonimda edi.
— Yigitni ko‘rdingizmi, qizni naqadar sevar ekan. Siz ham shunday seva olasizmi?
— Ha, qiz chiroyli ekan, sevsa arziydi.
— Yeb-ichib yotish yetar endi, sen ham yurishga tayyorlan, Davrimiz — qilich, kamon, o‘qlar asri, gap-so‘zniki emas. Bu yurishda men bilan birga bo‘lasan!
Afandi yurishdan qoldirishini so‘rab qancha yalinmasin natija chiqmadi. Oxiri u nochor bir kamonni yelkasiga ilib, eshagiga minib poshshoning huzuriga yetib keldi. Bu ahvoldan ajablangan poshsho kulib undan so‘radi:
— Afandi, bu nima qiliq? Nahotki, ot topolmay eshak minib kelgan bo‘lsang?
— Iloji bo‘lmadi, shohim, eshagim yalinib: «Poshshoning sendan ajralgusi kelmasa, men ham sendan ajrala olmayman, sen qayerda bo‘lsang, birga borishim kerak», - deb turib oldi.
Afandining tixirligini ko‘rgan poshsho atrofdagilarga ham ta’sir qilish maqsadida:
— Yaxshi kamon olibsanu o‘qing ko‘rinmaydi.
— Uq menda yo‘q.
— Dushmanni nima bilan otasan?
— Bizga otgan o‘qlarini terib olib, o‘zlariga otaman,
— Ahmoq ekansan, agar dushman bizga qarshi sira ham otmasachi?
— Agar dushman bizga qarshi otmasa, juda yaxshi, unda urush bo‘lmaydi! Menga o‘qning nima keragi bor,— javob berdi Afandi.
— Darvozamiz oldida turgan oppoq «Lacetti»ni ko‘rdingmi?
— Ha.
— Huddi shunaqa rang futbolka!
— Nasriddin, qani, menga ayting-chi, yolg‘iz o‘zingizga bir shisha aroq bersak, kayfingiz oshadimi?
— Yo‘q, oshmaydi, - deb javob berdi Afandi.
— Ikki shisha aroq ichganingizdan keyin ham dalaga chiqaverasizmi?
— Ha, albatta.
— Uch shisha aroqdan keyin-chi?
— Uchinchi shishadan so‘ng borib ishlay olmayman-u, ammo sizga o‘xshab rahbarlik qila olaman, - dedi Afandi.





