— Nasriddin, mahsido‘zlikni o‘rganay dedingmi?
— Ustam,— dedi Afandi,— zehning yaxshi deb maqtaydilar. Bola ko‘tarish, do‘kon supurishni halitdanoq o‘rganib oldim. Xudo hohlasa, yana besh-olti yildan keyin mahsido‘zlikni ham o‘rganib olar emishman.
— Nima bo‘ldi, tinchlikmi?
— Obamani o‘g‘rilar ushlab olishibdi. Agar 1 milliard dollar berilmasa, ustiga benzin quyib yoqvorisharkan.
— Hmm, endi tushundim, demak probka shuni dastidan ekanda?!
— Ha, shunga oz-ozdan yordam yig‘ayotuvdik..
— O‘rtacha qanchadan berishyapti?
— Tahminan 5 litrdan...
— Kecha erim ishdan keldi-yu, ovqat haligacha tayyorlamasligini ko‘rdiyu, idishlarni, oynalarni sindirib, sen bilan yashagandan ko‘ra suyuqoyoq bilan yashaganim yaxshi deb, ketib qoldi.
— Mabodo erim senikida emasmi?
— Eng avvalo, sabr-toqat, mehr-muhabbat, bir-birini tushunish va albatta, uyda kamida ikkita televizor bo‘lishi kerak.
— Said kecha tog‘ang aqldan ozib qolib senga 10.000 AQSh dollari hadya qilibdi deb eshittim, shu rostmi?
— Ha, o‘rtoq rost...
— Unda menga 1000 AQSh dollari qarz berib tur?
— Hoy, o‘rtoq aqldan ozgan men emas, tog‘am!!!
— Kitob yozyapman,— dedi Afandi.
— Unda nega boshqa kitobdan ko‘chiryapsiz?
— Voy tentagey, shuni ham bilmaysanmi,— dedi kulib otasi,— odam odamdan tug‘ilganday, kitob ham kitobdan paydo bo‘ladi-da!
Uni ko‘rgan DAN xodimi:
— Hoy ikki qo‘llab ushla - deb baqirib yo‘lini to‘ssa...
Haydovchi:
— Ha unda rulni kim boshqaradi? — dermish.
— O‘rto, maslahat ber. Boshim qotib qoldi. Uch yigitning qaysi birini tanlay? Biri yaxshi pul topadi, ikkinchisi juda aqlli, uchinchisi zo‘r raqsga tusharkan.
— Birinchisi raqsga tushishni o‘rganolmasmikan?





