— Qayoqqa ketyapsiz?
— Futbolga, - debdi eri.
— O‘g‘limizni ham o‘zingiz bilan olib keting!
— Nega?
— Ana qarang, baribir bu yerda, bekorga baqirib o‘tiribdi...!
— Xo‘sh, ko‘zingizdan ko‘rinib turibdiki, o‘pkangiz shamollagan, ichaklarda muammo bor, oshqozoningiz ishlamayapti.
— Doktor, axir bu ko‘zim protez! Bunisini ko‘ring!
— Ayollar!
— Nega bunaqa deb o‘ylaysiz?
— Nega emish... Axir erkakning chiroyli oyoqlariga uchib, turmushga chiqqan bironta ayolni ko‘rganmisiz?
— Bizga hammamizga Befshteks olib keling, - deyishibdi.
Haligi to‘rttala yigitlar buni eshitib qolib, ofitsiantga qarab:
— Bizlarni hammamizga to‘rfshteks olib kelavering!, - deyishgan ekan.
— Buvijon! Siz doimo: «Shakarning ham ozi shirin», - derdingiz. Bog‘chaga shuncha bordim, bo‘ldi-da endi!
— Yashshamagur sigirimiz, shunaqa qilib qo‘ydi.
— Voy, yuzingga tepib yubordimi?
— Yo‘q, har kuni sog‘ayotganimda dumi bilan yuzimga uraverardi. Dumi qimirlamasin deb, g‘isht bog‘lab qo‘ygandim.
— Qizim, telefoningga javob ber! Senga qandaydir Ablah qo‘ng‘iroq qilyapti.
— Meni hamyonimda ikkita besh mingtalik bor edi. Bu yerda o‘nta ming so‘mlik turibdi-ku?! - desa, bolakay:
— Bilasizmi, oldin ham bittasini hamyonini topib bergandim. U menga minnatdorchilik bildirish uchun mayda topa olmagandi. Shunga pullaringizni maydalab qo‘ydim, - dermish.





