— Nima qilyapsan bu yerda?!, - desa
— Pokemon qidiryapman, - dermish.
— Allo, kim bu?
Go‘shakdan mast erkakning ovozi kelibdi:
— Hozir men telefonda gapiryapmanmi?
Ayol asabiylashib:
— Yo‘q, televizorda gapiryapsan!
— Voy, jonli efirga kiyimsiz chiqdimmi?!
— Nega g‘amginsiz? Nima gap?
— Yonimga o‘tirgin, aytib beraman!
Haligi odam ham o‘rindiqqa o‘tirib, - nima bo‘ldi?, - desa,
— Biz o‘tirgan o‘rindiqni yaqinda bo‘yab ketishibdi, - dermish.
— Ey xudo! Nimaga menga oliyjanob turmush o‘rtoq uchratmaysan?
Shu payt ayolga samodan tovush eshitilibdi:
— Senga orzuingdagi erkaklarni yubordim. Sen ular bilan do‘st ekaningni aytib, o‘zing qayoqdagi ahmoqlar bilan uchrashib yuribsan.
— Kecha cho‘kayotganimda meni qutqarib qolgan odamni ko‘rdingizmi?, - desa,
— Ha, ko‘rdim. Kecha kelib mendan uzr so‘rab ketdi, - debdi eri.
— Qanday qilib yosh qizni senga turmushga chiqishga ko‘ndirding?
— Buni yo‘li oson. Men uni aldadim.
— Nima deb aldading?
— Men unga yoshim 90 da deb aytdim.
— Siz meni hamma qarindoshlarimni yomon ko‘rasiz.
— Gaping noto‘g‘ri. Mana misol uchun, seni qaynonangni judayam yaxshi ko‘raman.
Bugun uxlamayman!
— Yangilik bor.
— Qanaqa yangilik? Turmushga chiqyapsanmi?
— Yo‘g‘-ye. Hali yoshman-ku.
— Unda nima yangilik? Gapir!
— Men homiladorman!
— Yo‘q. Har bir odamning alohida jihatlari bo‘ladi. Mana masalan sen, qaysi qo‘lingda choyni aralashtirasan.
— O‘ng qo‘lim bilan.
— Ana ko‘rdingmi, esi joyida odamlar qoshiq bilan aralashtirishadi.





