— Bilasanmi, hammani fikri har xil... Onamga, xolamga, ammalarimga yoqdi, menga esa yo‘q!
— Ada, bir daqiqa vaqt ajrata olasizmi?
— Gapir qizim!
— Tibbiyot akademiyasining qaysi fakultetiga hujjat topshirishni bilmayapman?! Stomatologiyami yoki kardiologiyami?
— Odamda nechta tish bor?
— O‘ttiz ikkita!
— Yurak-chi?
— Bitta!
— Hisob 32:1! Stomatologiya g‘olib!!!
— Boshqa xonada tursak ham, seni shokolad o‘g‘irlayotganingni eshitish uchun!
— Egnimdagi ko‘ylak sizga yoqdimi? - deb so‘rayveribdi, so‘rayveribdi...
Beshinchi marotaba so‘ragach, haligi erkak chiqday olmay:
— Keling, shu "masalani" yechib qo‘ya qolaylik! - degan ekan.
— Balki unga mashina sovg‘a qilarmiz?!
— O‘tgan yili sovg‘a qildik-ku...
— Balki yaxta sovg‘a qilarmiz?!
— Ikkita yaxtasi bor-ku, nima qiladi uchinchisini...!
— Balki bir kunga navbatchilikda bir o‘zini qoldirarmiz?
— Ha yo‘q...! Bu juda katta sovg‘a bo‘ladi!!!
— Kim aroqqa borib keladi? - desa, hech kimdan sado chiqmabdi.
Shunda qirq oyoq:
— Men borib kelaqolay, - deb chiqib ketibdi.
Bir soat o‘tsa ham, qirq oyoqdan darak yo‘q emish. Hayvonlar endi g‘iybat qilib turishsa, eshikni qirq oyoq sekin ochib:
— Hammasini eshitib turibman. Endi o‘ttiz to‘qqizinchi oyog‘imga krasovkamni kiyib bo‘ldim, - dermish.
— Kechirasiz, sizga yangi chiqqan oq va qora ranglardagi ko‘ylaklarimizni taklif qilmoqchiman. Sotib oling, zarar qilmaysiz.
— Yo‘q, rahmat, shart emas.
— Mana bu oq ko‘ylakni qarang, kiyib mazza qilasiz.
— Kerak emas dedim sizga!
— Ammo bir o‘ylab ko‘ring.
— Agar yana bir marta shu haqda gapirsangiz, zinadan uloqtirib yuboraman.
— Bu ko‘ylakni kiymabsiz, bu dunyoga kelmabsiz...
Uy egasi ko‘ylakfurushni zinadan uloqtirib yubordi. U beton ustiga uchib tushib, ancha vaqt harakatsiz yotdi. Keyin bir amallab o‘rnidan turdi va yuzlarini artib, yana zinadan ko‘tarilib eshikni taqillatdi.
— Oq ko‘ylak bo‘yicha fikringiz tushunarli. Endi qora ko‘ylak to‘g‘risida gaplashsak...
— Sevgan qizim bilan ajralishdik.
Do‘sti:
— Nega?
— Men unga "Barno, men seni sevaman" desam, uni ismi Aziza ekan...
Birinchi arvoh:
— Sen nimadan o‘lgansan?
Ikkinchisi:
— Bir kuni uyga kelsam, ostonada begona oyoq kiyim turibdi. Xotinimni jazmani bilan ushladim, deb o‘ylab uyga yugurib kirsam, hech kim yo‘q! Xonalarni tekshirib chiqdim, yo‘q. Xotinim menga yangi tufli sotib olibdi, deb xursandchilikdan yuragim yorilib o‘lib qoldim.
Birinchi arvoh:
— Agar o‘shanda shkafni ichini ochib qaraganingda, hozir ikkalamiz ham tirik bo‘lardik...





