— Qarz berib tur, albatta qaytaraman!
— Bermayman, keyin qaytarib berolmaysan.
— Nima, menga ishonmayapsanmi?
— Senga ishonguncha, Ahmadboyga ishonganim yaxshi!!!
Boshingizga asal surib, uch kun kuting. So‘ng asalga qo‘ngan pashshalarni cho‘chitib, uchirib yuboring. Pashshalarning oyoqchalari esa boshingizda qoladi.
— Kim u?, - debdi afandi.
— Uy egasi bormi?, - so‘rabdi tashqaridagi odam.
— Gazdanmisiz yoki svetdanmi?, - debdi yana afandi.
— Kollejdanman!
— Kollejga-yam pul to‘lanadigan bo‘ldimi?
— Yo‘q, o‘g‘lingizni o‘qishga jo‘natsangiz bo‘ldi...
— Endi qaysi davlatga otamiz bu qurolni?, - debdi qabilaboshi.
— Amerikaga!, - debdi hamma.
Bir payt hindular pilikni yoqib yuborishgan ekan, hamma yoq portlab, to‘s-to‘polon boshlanib ketibdi. Shunda hindular boshlig‘i vayronalar orasidan:
— Bizda shunaqa bo‘lsa, Amerikada nima bo‘layotgan ekan?!, - deb baqirarmish.
— Hisobchimiz qaytganidan keyin.
— Nima, u kasalmi?
— Yo‘q, qidiruvda!
— Nega kech qolarkanmiz? Hammom hali yonib tugamadiku, - deyishsa
Haligi kishi:
— Hammom yonib tugamadi-yu, yalang‘och xotinlar tum-taraqay bo‘lib qochib bo‘lishdi, - dermish.
— Ukam. Ovqatingdan mengayam qoldirgin, - debdi. Haligi yigit bo‘lsa:
— Manavi kabobdanmi? Ha, manavi oshdanmi?, - deb hamma narsani yeyaveribdi.
— Mayli, nimadan bo‘lsa ham, - debdi shirakayf kishi.
Yigit esa katta-katta yeyishda davom etib:
— Osh, kaboblarni ta’mini ko‘rmoqchimisiz, - deb, oxiri ovqatlarini tugatgach, — Ovqatni mazasini ko‘rish uchun ishlash kerak, - degan ekan.





