Boy afandini kamsitmoqchi bo‘lib:
— Ha, afandi, senmiding? Men bo‘lsa mol kelyapti deb o‘ylabman, - desa, afandi hozirjavoblik bilan:
— Iye, boyota! Men sizni odamga o‘xshatib yuboribman, siz ekansiz-ku, - degan ekan.
— Mening qadrim baland edi. Nega jannatda sizlar yuribsizlar? – desa, so‘mlar javob qaytaribdi:
— Sen biror marotaba ehson qutisiga tushganmisan?
— Qo‘limda ikkita olma bor edi. Bittasini yeb qo‘ydim. Nechta qoldi? - desa, orqada o‘tirgan bir bola sinfdoshiga qarab:
— Kap-katta odam shuncha bola turganda, olmani o‘zi yeb qo‘yib, endi uyalmasdan bizdan so‘rashini qara! - dermish.
Ayniqsa, dars qilish o‘rniga latifa o‘qib o‘tirganlariga!!!
— 100 dollar.
— Voy tentak!
— Soatiga.
— Voy ablah!
— Xotining nima deb yozibdi? - desa, mahbus:
— E, o‘g‘lim ikkinchi yil ham beshinchi sinfda qoladigan bo‘pti… Oilamizni sharmanda qilibdi yaramas! - dermish.
— Bolalar, maktabimizga tekshiruv kelgan. Hozir ular bizni sinfga kirganlarida nima deymiz?
— Assalomu alaykum deymiz.
— Chiqib ketayotganida-chi?
— Hayriyat-yey deymiz! – deyishibdi.
— Qarang dadasi, armiyada menga yozgan xatlaringizni topib oldim, - debdi.
Eri xatlardan birini o‘qiy boshlabdi:
“Meni go‘zalim! Seni sog‘indim. Yaqinda xizmatim tugaydi. Qaytib borganimda sen bilan har doim uchrashadigan joyimizda ko‘rishamiz...”
Er xatni o‘qishdan to‘xtab, xotinini do‘pposlay boshlabdi.
Xotini:
— Nima bo‘ldi dadasi?! – desa, eri:
— Bular nima? Axir men armiyaga bormaganman-ku!? – dermish.





