Bir necha yildan so‘ng, boyagi donishmand er-xotindan xabar olgani kelsa, eshikni bir gala bolakaylar ochishibdi.
— Onangiz qayerda? – so‘rabdi donishmand.
— Tug‘ruqxonada, – javob berishibdi bolalar.
— Otangiz-chi?
— Tepalikdagi daraxtdan lattani yechgani ketgandilar...! – dermish.
— Senga nima bo‘ldi?
— Azim bilan urishdim.
— Bundan chiqdi, endi senga yangi kiyim sotib olish kerak ekan-da?
— Bu qiyin emas, dada. Ammo Azimning dadasi yangi bola sotib olishiga to‘g‘ri keladi...
— Ishsizmisan? Nega nuqul dam olib yuribsan?
— Nega? Ishlayapman. Ish men uchun bayram. Bayramda esa insonlar dam olishadi.
— So-so-sodiqov.
— Nima, duduqmisiz?
— Yo‘q, adam duduq bo‘lganlar. Guvohnoma yozgan ayol esa g‘irt tentak...
— Urush paytida non kam bo‘lgan-a, - desa,
— Ha bolam, non topa olmay, kolbasaga saryog‘ surtib yerdik, - debdi.
— Ey, xotinim yana janjal qilyapti.
— Nega?
— To‘rt yuz ming oylik yosh oilaga yetmaydi deydi.
— Tejab ishlatsa yetadi.
— Men ham shuni aytaman-da. U bo‘lsa “Yetmaydi, siz ham ishlang” deyaveradi.
— Yo‘q, yo‘q! Bugun aslo iloji yo‘q! Ishlarimiz juda-yam ko‘p. Ertaga ham, indinga ham bandmiz. Keyingi hafta xabar oling! Navbatga yozib qo‘yaman, - deb gapira ketibdi.
Boyagi yigit esa tadbirkorga qarab turib:
— Telefon ustasi chaqirganmidingiz? Tarmoq ishlamayotgan ekan, tuzatishga kelgandim, - debdi.
— Esing joyidami? Otib tashlashadi hammani! Miltiqda nishonga olish uchun ko‘zlarini yumib, tayyor bo‘lib turishibdi-ku!
— Nima uchun? Axir u ayol unga turmushga chiqmagan-ku?
— Shuning uchun ham unga minnatdorlik bildirgan-da...
— Allo, yaxshi qiz, siz bilan tanishsak bo‘ladimi?
— Bo‘ladi. O‘zingizni tariflab bering.
— Men past bo‘yli, to‘lachadan kelgan, soch-soqoli o‘sgan...
— Alish, sanmisan?!





