— Ha, yaramaslar biz qiynalib o‘t yoqqanda birontang yo‘q eding. Endi isinmoqchimisizlar? Yo‘qolinglar isinishga qo‘ymaymiz, - dermish.
— Iya, bu siznikimi mavlono, kechirasiz, - debdi.
Kayfiyev javob beribdi:
— Serjant unvonini nima qilaman, ichsam o‘zimni Generaldek his qilaman-ku.
— Dada asalniyam oyog‘i bo‘ladimi?
— Yo‘q qizim nimaga bunaqa deyapsan?
— Kecha kechqurun oyimga "asalim oyog‘izni ko‘taring" dedizku,- debdi.
— To‘nimni olib ketmaysizmi?
— Mayli,— rozi bo‘ldi ellikboshi,— qishloqqa borgach uni kimga berib qo‘yishim kerak?
— To‘nimning o‘zi otdan tushib, uyni topib ketadi.
— Masxarabozlikni qo‘ying, Afandi, hech jahonda to‘n ham uyini topib keta oladimi?
— Axir, uning ichida o‘zim bo‘laman-da!— dedi Afandi.
— Judayam semirib ketyapman. Boshqasini yoqtirib qolmaysizmi ishqilib?!
Er debdi:
— Xavotir olma xotin! O‘z vazningda ayollar ichida eng go‘zali sensan!
— Judayam semirib ketyapman. Nima qilsam bo‘ladi?
— Jismoniy mashqlarni ko‘proq bajaring!
— Shundoq ham ishga piyoda borib-kelaman.
— Bu kamlik qiladi. Ertalab va kechqurungi tiqilinch vaqtda avtobusga chiqib turing!
— Chekishni tashlaymiz!
— Nimaga?
— Bir oyda qancha pul tejab qolishimizni bilasanmi?!
— Unda ichishni ham tashlaylik.
— Shuncha pulni nima qilmoqchisan o‘zi?
— Maoshim yaxshi. Narx-navo yomon!





