Abdurayim tog‘a eski zaparojets mashinasida ketayotib, bexosdan yangi malibuni orqasidan urib yuboribdi.
Malibuni haydovchisi avtomobilidan jahl bilan tushib:
— Mashinamni dabdala qildingiz-ku, tuzatib berasiz, - deb baqira ketdi.
Abdurayim tog‘a esa pinagini buzmay:
— E, qanaqa odamsan? Tirik qoldik, soppa-sog‘miz shukur qilsang-chi. Mashina temir bo‘lsa, topiladi, - debdi.
Bu ham yetmagandek, Abdurayim tog‘a mashinasi ichidan aroqni olib, - salomat qolganing uchun, - deb malibuning haydovchisiga ichirib yuboribdi.
Shunda mashinasi pachoq bo‘lgan malibu egasi:
— Siz ham ichmaysizmi amaki?, - desa
— Shoshmay tur, GAIlar kelib-ketishsin, - dermish...
Malibuni haydovchisi avtomobilidan jahl bilan tushib:
— Mashinamni dabdala qildingiz-ku, tuzatib berasiz, - deb baqira ketdi.
Abdurayim tog‘a esa pinagini buzmay:
— E, qanaqa odamsan? Tirik qoldik, soppa-sog‘miz shukur qilsang-chi. Mashina temir bo‘lsa, topiladi, - debdi.
Bu ham yetmagandek, Abdurayim tog‘a mashinasi ichidan aroqni olib, - salomat qolganing uchun, - deb malibuning haydovchisiga ichirib yuboribdi.
Shunda mashinasi pachoq bo‘lgan malibu egasi:
— Siz ham ichmaysizmi amaki?, - desa
— Shoshmay tur, GAIlar kelib-ketishsin, - dermish...
Badavlat bir odam kasal bo‘lib qolibdi. Yaqin qarindoshi vrachga:
— Aytingchi doktor, umid qilsam bo‘ladimi?
Vrach unga:
— Umid qilmang, bu bor-yo‘g‘i oddiy shamollash...
— Aytingchi doktor, umid qilsam bo‘ladimi?
Vrach unga:
— Umid qilmang, bu bor-yo‘g‘i oddiy shamollash...
Notanish nomerdan qiz bolaga sms keldi.
— Sevganiz bormi?
— Ha, bor. Kim bu?
— Bu men dadangman, uyda gaplashamiz.
5 minutdan so‘ng boshqa nomerdan sms:
— Sevganiz bormi?
— Yo‘q kim bu?
— Bu men sevganing. Demak mendan or qilar ekansan-da.
— Yo‘q, dadam sinab ko‘rayotgandi. Shunga yo‘q dedim.
— Bu yana men, dadang, uyga boray ko‘rasan.
— Sevganiz bormi?
— Ha, bor. Kim bu?
— Bu men dadangman, uyda gaplashamiz.
5 minutdan so‘ng boshqa nomerdan sms:
— Sevganiz bormi?
— Yo‘q kim bu?
— Bu men sevganing. Demak mendan or qilar ekansan-da.
— Yo‘q, dadam sinab ko‘rayotgandi. Shunga yo‘q dedim.
— Bu yana men, dadang, uyga boray ko‘rasan.
Bir chol ikkinchisiga maqtanibdi:
— Eshmat, men yoshligimda qanaqa bo‘lsam hoziram xuddi shunaqaman.
— Ollaa, Toshmat, ja oshirvordin-ku.
— Ishonmaysanmi? Huu anavi xarsang toshni ko‘ryapsanmi? O‘sha toshni yoshligimdayam ko‘tarolmasdim, hoziram ko‘tarolmayman.
— Eshmat, men yoshligimda qanaqa bo‘lsam hoziram xuddi shunaqaman.
— Ollaa, Toshmat, ja oshirvordin-ku.
— Ishonmaysanmi? Huu anavi xarsang toshni ko‘ryapsanmi? O‘sha toshni yoshligimdayam ko‘tarolmasdim, hoziram ko‘tarolmayman.
Xaridor qassobdan xarid qilmoqchi bo‘lib:
— Dumbangiz necha pul?
— Qo‘ynikini aytyapsizmi?
— Dumbangiz necha pul?
— Qo‘ynikini aytyapsizmi?
Doktorlar shiori: «Puling yo‘qmi, sog‘ bo‘l....»
Choyxonada:
— To‘xtanglar, birinchi bo‘lib men ichaman.
— Nega bunday deyapsan Timur?
— Dadam ichayotganimni bilib qolibdi: "ikkinchi ichganingni eshitmay", - degan edilar...
— To‘xtanglar, birinchi bo‘lib men ichaman.
— Nega bunday deyapsan Timur?
— Dadam ichayotganimni bilib qolibdi: "ikkinchi ichganingni eshitmay", - degan edilar...
Podsho Afandiga ikki yuzta qo‘y berib, ta’kidladi:
— Shu qo‘ylarning sonini kamaytirmay qo‘zilatib, boqib berasan, — sut-qatig‘i xizmatingga!
Afandi qo‘ylarni haydab sahroga chiqib ketdi. Qarasa: poshsho uni aldab, sovliq emas, hammasiga qo‘chqor bergan ekan. Afandi ham qo‘ylarni bir chekkadan so‘yib yeya berdi, Qo‘ylar tugagach, podshoning muhlati ham tugadi. Afandi uyiga qaytib keldi, ammo o‘rdaga bormadi.
G‘azablangan podsho Afandining uyiga yasovul yuborgan edi, u: «Afandi tug‘ib yotgan ekan» degan xabarni keltirdi.
Tutoqib ketgan podsho Afandining uyiga kelib chaqirgan edi, Afandining xotini bunday javob berdi:
— Afandi tug‘ib yotibdilar, ishingiz bo‘lsa aytib keta qoling, aylanay, o‘zlari hech yerga chiqolmaydilar.
— Iya, er kishi ham tug‘adimi? Bu qanday noma’qulchilik!— qichqirdi podsho.
podshoga javoban xotinining yonida turgan Afandi der edi:
— Taqsirimning qo‘chqorlari tuqqanda, men tug‘sam ajablanadigan joyi bormi?!
— Shu qo‘ylarning sonini kamaytirmay qo‘zilatib, boqib berasan, — sut-qatig‘i xizmatingga!
Afandi qo‘ylarni haydab sahroga chiqib ketdi. Qarasa: poshsho uni aldab, sovliq emas, hammasiga qo‘chqor bergan ekan. Afandi ham qo‘ylarni bir chekkadan so‘yib yeya berdi, Qo‘ylar tugagach, podshoning muhlati ham tugadi. Afandi uyiga qaytib keldi, ammo o‘rdaga bormadi.
G‘azablangan podsho Afandining uyiga yasovul yuborgan edi, u: «Afandi tug‘ib yotgan ekan» degan xabarni keltirdi.
Tutoqib ketgan podsho Afandining uyiga kelib chaqirgan edi, Afandining xotini bunday javob berdi:
— Afandi tug‘ib yotibdilar, ishingiz bo‘lsa aytib keta qoling, aylanay, o‘zlari hech yerga chiqolmaydilar.
— Iya, er kishi ham tug‘adimi? Bu qanday noma’qulchilik!— qichqirdi podsho.
podshoga javoban xotinining yonida turgan Afandi der edi:
— Taqsirimning qo‘chqorlari tuqqanda, men tug‘sam ajablanadigan joyi bormi?!
Afandi podshoga vazir edi. Podsho nihoyatda ahmoq bo‘lib, chet ellardan kelgan elchilar, olimlar, sayyohlar oldida bo‘lar-bo‘lmas gaplarni aytib, hadeb, o‘z ahmoqligini oshkora qila berar, Afandi doim undan xijolat bo‘lib, uning gaplarini shuvagani-shuvagan edi. Kunlarning birida Afandi bozor bo‘lganidan podshoga dedi:
— Bundan keyin birov bilan gaplashayotganingizda, oyog‘ingizga ip bog‘lay-da, bir uchini ko‘rpacha tagidan ushlab turay, to‘g‘ri javob bersangiz yoki o‘rinli savol tashlasangiz tek turaveraman, aynisangiz, ipni asta tortib qo‘yaman.
Bu gap podshoga ma’qul tushdi. Bir mamlakatdan elchi kelganda xuddi shunday qilindi. Elchi kirib o‘tirishi bilan podsho so‘radi:
— Qalay, mamlakatingizda it, mushuklar semizmi? Afandi ipni sekin tortdi, podsho gapdan to‘xtagandan keyin, Afandi elchiga bu gapning «ma’no»sini izohlay boshladi:
— Shohimiz shunday teglik gapiradilarki, it, mushukning semizligi xalqning osoyishta va farovon turmush kechirishini ko‘rsatadi.
Elchi bu gapdan kanoatlanib, podshoga ta’zim qildi. Buni ko‘rib podsho Afandiga o‘shqirdi:
— Ahmoq, shunday chuqur gap aytgan bo‘lsam, nega ipni tortding!
— Bundan keyin birov bilan gaplashayotganingizda, oyog‘ingizga ip bog‘lay-da, bir uchini ko‘rpacha tagidan ushlab turay, to‘g‘ri javob bersangiz yoki o‘rinli savol tashlasangiz tek turaveraman, aynisangiz, ipni asta tortib qo‘yaman.
Bu gap podshoga ma’qul tushdi. Bir mamlakatdan elchi kelganda xuddi shunday qilindi. Elchi kirib o‘tirishi bilan podsho so‘radi:
— Qalay, mamlakatingizda it, mushuklar semizmi? Afandi ipni sekin tortdi, podsho gapdan to‘xtagandan keyin, Afandi elchiga bu gapning «ma’no»sini izohlay boshladi:
— Shohimiz shunday teglik gapiradilarki, it, mushukning semizligi xalqning osoyishta va farovon turmush kechirishini ko‘rsatadi.
Elchi bu gapdan kanoatlanib, podshoga ta’zim qildi. Buni ko‘rib podsho Afandiga o‘shqirdi:
— Ahmoq, shunday chuqur gap aytgan bo‘lsam, nega ipni tortding!
Oshpaz shifoxona oshxonasiga ishga kirayotgandi. Kadrlar bo‘limida undan so‘rashdi:
— Sudlanganmisiz?
— Yo‘q, hozircha qo‘lga tushmaganman!
— Sudlanganmisiz?
— Yo‘q, hozircha qo‘lga tushmaganman!
