— Врачларнинг ёзиб берган дорисига сира тушуниб бўлмайди.
— Бу яхши-ку!
— Нимаси яхши?
— Масалан, мен врач ёзиб берган дори қоғози билан бир йил автобусда бепул юрдим. Ярим йил бепул театр томоша қилдим.
— Ойижон, асал ари асал берадими?
— Ҳа болажоним!
— Нега унда қовоқ ари қовоқ бермайди?
Ота:
— Нега "2" олдинг?
Ўғил:
— Устозим 2+3 нечи бўлади дедилар. Мен 5 дедим.
Ота:
— Хўш?
Ўғил:
— 3+2 нечи деб яна сўрадилар.
Ота:
— Тентак. Аҳмоқ. Эсинг жойидами? Иккаласи ҳам бир хил-ку!
Ўғил:
— Мен ҳам унга ҳудди шу сўзларни айтдим-да!
— Мушукчани қулоқлари нечта бўлади?
— Иккита.
— Оёқлари-чи?
— Тўртта.
— Думи нечта бўлишини айта оласан-ми?
— Ойи, бу тентак амаки умрида мушук кўрмаганми...?!
Сумкамдан газ, сув, электр энергияси учун квитанцияларни олиб, қўлига тутқаздим!
— Нега?
— Қўнғироғига жавоб бермасам, аёллар билан ўтирган бўлармушман.
— Ўчириб қўяқол телефонингни.
— Унда, мен аёллар билан бирон ёққа кетган бўлармушман.
— Унда ёқиб қўй ва қўнғироқларига жавоб бер! Қулоғинг тинчийди.
— Тинчимайди! Унда мен жазманларимга СМС ёзаётган бўларканман.
— Нега хомушсан?
— Хотинимни илон чақиб олганди, ўлиб қолди, бечора. Раҳмим келяпти.
— Сен хотинингни ёмон кўрардинг-ку! Нега ачиняпсан?
— Э-э-э... ўлган хотиним эмас, илон-да!
— Устоз, мен энди бу мактабда ўқимайман! Мен Америкага кетяпман.
— Америкада нима қиласан?, - сўрабди устози.
— Америкада яшайдиган бобом мактуб йўллади. Уни кўзлари анча хиралашиб қолибди. Уни фермаси, иккита йирик корхонаси ва ўнта дўкони бор. Мен уларни бошқараман.
— Бобонгга айт, ҳамма нарсаларни сотиб, бу ерга кўчиб келсин. Биз унга ғамхўрлик қиламиз.
— Нималар деяпсиз устоз?! Хатда аниқ ёзилган, бобомни кўзи хиралашган, ақлдан озмаган!
— Самолётни нима қиласан?
— Самолёт керакмас, унга етадиган пулим бўлишини хоҳлайман!





