Профессор:
— Ҳозир мен сизларга инсондаги 2 ҳолатни кўрсатиб бераман.
Профессор қўл телефондан хоҳлаган рақамига қўнғироқ қилиб:
— Алло, Бахтиёр борми? - дебди.
Гўшакдан:
— Бошқа рақамга тушдингиз. Бахтиёрни рақами эмас! - деган жавоб бўлибди.
— Бу "безовталаниш" ҳолати, - дебди профессор.
Кейин яна телефондан ўша рақамга қўнғироқ қилибди.
— Алло, Бахтиёр келмадими ҳали? - дебди профессор.
— Мен сизга Бахтиёрни рақами эмас деб айттимми?! Нега тушунмайсиз?! - деб жавоб беришибди.
— Бу "асабийлашиш" ҳолати, - дебди профессор.
Шу пайт олди қаторда ўтирган талабалардан бири дебди:
— Мен "шокка тушиш" ҳолатини кўрсатиб бермоқчиман.
— Марҳамат! - дебди профессор ва қўлидаги телефонни талабага узатибди.
Талаба яна худди ўша рақамга қўнғироқ қилиб:
— Алло, мен Бахтиёрман! Мени ҳеч ким сўрамадими? - дебди.
— Йигитингни армияга олиб кетишдими? - дебди.
— Ҳа, уччаласини баравар олиб кетди, - дебди қиз.
—Хўш қалай, Ўзбекистон сизга ёқдими?
У жавоб берибди:
—Ҳа, жуда-ям! Ҳамма урф-одат ва анъаналарингиз ёқди-ю, шу оммавий чироқ ва газларни ўчириб қўйиш удуми ёқмади, - деган экан.
— Биласанми, одамлар мен билан тишларини ювишади.
Шунда совун хафа бўлиб:
— Шукур қил! - деган экан.
Афанди бойни уйига бориб, тўйга айтса, бой:
— Тўйга айтишга тузукроқ одам топилмадими? - дебди.
Афанди бойга қараб туриб:
— Тузукроқлар тузукроқ одамларникига айтишга кетди-да бой ота, - деган экан.
Дўконга кирсам, расталар бўм-бўш! Ҳамма нарсани олиб кетишибди. Ун йўқ, гуруч йўқ, гречка йўқ, шакар йўқ, ...
Жанжал кўтардим. "Нега ҳеч нарса йўқ" деб бақирдим. 3 киши мени ҳайдаб чиқаришди. Нима эмиш?! Бу мебель дўкони эмиш...!
Карантин вақтида ҳам ойлик маошимиз тўлиқ берилишини, тиббий ниқоблар дорихоналарда 500 сўм эканини, озиқ-овқатларнинг нархи ошмаслигини эълон қилишди.
Кейин шу жойда мен уйғониб кетдим...
— Тинчликми онаси?! Бугун чиройли кийиниб кўчага чиқсам, менга қизлар қарар экан-да...! – деса хотини:
— Дазмолланган, яхши кийинган эркак оилали бўлишини ҳамма қизлар билишади, - дебди.





