— Яхши ада. Нархлар ошиб кетибди.
Фанта жаҳл билан Пепсига "Коладан тарқаган!" дермиш.
— Коронавирус узоққа чўзилмайди.
— Нега? - дебди ҳалиги одам.
— Хитойликларни ишлаб чиқарган нарсасини биласан-ку... - деган экан.
"Сакра!"
Бурга сакрабди. Талаба уни тағин тутиб, бир оёғини узиб олиб, сўнг столда қўйди-да, - "Сакра", - дебди:
Бурга бу сафар ҳам сакрабди. Талаба уни яна тутиб олиб, қолган оёғини ҳам узиб ташлаб:
"Сакра!" дебди.
Бурга қимирламай тураверибди. Шунда талаба дафтарига ёза бошлади: “Тажрибалар шуни кўрсатдики, бурганинг қулоқлари панжасида бўлар экан. Агар оёқларидан жудо этсангиз, у карга айланади қолади...
Қоғозга “чувалчанг” деб ёзиб, қармоқни сувга ташлабди. Бироздан кейин қармоқни кўтарса, қоғозни орқа томонига “балиқ” деб ёзиб қўйилганмиш.
— Онаси, бугун уйимизга яқин дўстимни меҳмонга чақирдим.
Хотини:
— Нима? Меҳмон? Бола касал, мени ишларим бошимдан ошиб ётибди. Уйни аҳволига қараб бўлмайди. Музлатгич бўм-бўш! Бу кишим меҳмон чақирганмушлар...!
Эри:
— Шунинг учун ҳам чақиряпман-да! Дўстим бўйдоқ. Охирги пайт уйланиш ҳақида кўп уйлаяпти. Бизникига келиб уйлангандан кейинги ҳаётини бир кўриб кетсин дегандим...
“Ўғлим, битирув имтиҳонларинг қалай ўтди? Жавобингни кутаман!”
Ўғли жавоб ёзяпти:
“Имтиҳон зўр ўтди! Устозимга ёқди. Кузда яна такрорлашимни сўради!”
— Ада, менга беш минг беринг.
Адаси бўлса:
— Нима, тўрт минг? Уч мингни нима қиласан? Сенга икки минг ҳам етади! Мана минг сўм, - деб беш юз сўм берган экан!
— Болам, ҳовлидаги челакда сут бор эди. Шуни олиб киргин.
Бола:
— Ойижон, челакдаги сутга сичқон тушиб қолибди...
Она:
— Вой, кейин нима қилдинг?
Бола:
— Сичқонни тутиб олсин деб, сутни ичига мушугимизни ташладим.





