— Менинг тақдиримни биласанми?
— Ҳа, биламан, - дебди фолбин.
Шоҳнинг жаҳли чиқиб:
— Сен ўз тақдирингни билиб олгин аввал, - деб унинг бошини танасидан жудо қилибди.
Иккинчи фолбин шоҳ ҳузурига келибди.
— Менинг тақдиримни биласанми? - сўрабди шоҳ.
— Йўқ, мен сизни қачон ўлишингизни биламан.
— Қачон? - дарғазаб бўлибди шоҳ.
— Менинг ўлимимдан икки кун ўтгандан кейин, - жавоб берибди фолбин.
"Ҳурматли дадажон!
Берлин жуда чиройли шаҳар экан. Одамлари ҳам яхши. Ҳамма ишларим, ўқишим жойида! Фақат бир муаммо бор: мен ўқишга тилла Феррари машинамда келаман. Ўртоқларим поездда келишади. Ҳатто ўқитувчиларим ҳам. Шунга мен баъзида хижолат бўламан".
Отасидан жавоб келди:
"Севимли ўғлим!
Хижолат бўлишингни истамайман. Сени ҳисобингга етарлича пул ўтказдим. Ўзинггга поезд сотиб ол! Бизни уятга қўйма".
— Ўғлингиз Саиддан кўчиради, - дебди.
Алини отаси:
— Балки Саид Алидан кўчиргандир, - деса, ўқитувчиси:
— Саид имтиҳонда билмайман деб ёзибди. Али мен ҳам билмайман деб ёзиб қўйибди, - дермиш.
3 апрелда қўнғироқ қилиб, — 1 апрел ҳазили эди...! - дейди.
Мен эса янги қиз билан танишиб бўлгандим...
— Автобус келиб тўхтабди. Шунда биринчи ўзбек:
— Ё пирим деб, - автобусга чиқибди. Иккинчиси чиқаётиб:
— Ё Али дебди. Учинчи ўзбек эса:
— Ё Муҳаммад, - деб чиқиб кетса, бояги қараб турган рус ичида "Бу ерда ҳамма исмини айтаркан, - деб:
— Ё Андрей, - деб автобусга чиқиб кетибди.
Эри ҳам билдирмасдан, таксига ўтириб, секин ўша машина орқасидан кетаверибди.
Хотини бориб, бир тунги клубга кириб кетибди. Бояга эркак таксичига:
— Оғайни, анави кириб кетган аёл, менинг хотиним бўлади. Шундоқ ичкарига киргин-да уни олиб чиқ, истаган пулингни бераман, - дебди.
— Гап йўқ, ҳозир олиб чиқаман! - деб кириб кетибди. Бироздан кейин таксичи бир аёлни қўлидан ушлаб олиб чиқиб, — Ака, мана буни ушланг! - деса, эр:
— Эсинг жойидами? Бу мени хотиним эмас-ку! - дебди.
— Сиз ушлаб туринг, қўйиб юборманг! Бу менинг хотиним. Ҳозир сизникини олиб чиқаман, - дермиш.
— Сиз ўнг қўлимни кўринг. Чапи протез, - дермиш.
— Айиқ ўлдирдим, - дебди.
— Нечта ўқ отдинг? - деса,
— Ўнта ўқ, - дебди.
— Нечтаси тегди? - сўрабди яна дўсти.
— Бирортаси-ям теккани йўқ! Айиқ кулиб-кулиб, ўлиб қолди, - деган экан овчи.
— Азизам, шифтда учиб юрган нима?
— Пашша-ку!
— Нега у оппоқ?
— Ҳозир кечаси бўлса, тунги кўйлагини кийиб олгандир-да!





