— Ҳа, кўчадаги ошхоналарда овқатланиб юриш ёқмаётган эди.
— Энди-чи?
— Энди ёқяпти.
— Секин, ҳой укам секинроқ. Аввал муомалангизни тўғрилаб олинг. Бунақада ҳеч ким келмай қўяди бу ерга, - дермиш.
— Дадаси, кобра илонини кўрганмисиз?
Эри:
— Ҳa, ахир ўн беш йилдан бери ёнида яшаяпман-ку.
— Чақса одам ўлармиш-а?
— Унда мени қонимда кобрани заҳарига қарши иммунитет пайдо бўпти-да?!
— ... ҳарбий қисмда айниқса, тартиб-интизом соҳасида улкан ютуқларга эришдик, - деб турса,
Шу пайт қия очиқ эшикдан аскар мўралаб:
— Эй қария, машинангни миниб кетяпман, хўпми?
Полковник ҳайратда қолган генералга ўгирилиб:
— Мана кўрдингизми, ярим йил олдин улар ҳатто сўраб ҳам ўтиришмасди, - дермиш.
— Ҳа, Самарқандга қандай борилишини кўриб чиқган эдим.
— Айтдим-а, нега бу шаҳарга келиб қолдим деб!
— Вой, дадажон пиёлангизга қаранг, чой шамаси сузиб юрибди. Энди бизникига меҳмон келади, - дебди севиниб.
Дадаси чойдаги шамани шошилиб олиб, ютиб юборибди-да, - ана энди ҳеч ким келмайди, - дебди.
Шу пайт ўғли уйга югуриб кириб:
— Дада, холам бизникига келаётиб, лифтга қамалиб қолдилар, - дермиш.
— Биринчисини ичиш қийин, тўққизинчисини ичсам маст бўлиб қоламан, - дермиш...
— Агар яна бир мартта мени қоматим устидан кулсанг, мана шу ўқлов билан тушираман.
— Тушундим!
— Нимани тушундинг?!
— Сени қоматинг менга аниқ тахдид солишини-да...
— Домлажон, илтимос жавоб берсам майлими? - деб сўрабди.
Домла:
— Майли, жавоб бер, - дебди.
— Алло, дада? Нима гапла?...
— Талаба, лекция вақтида ҳуррак отманг, ёнингиздагини уйғотиб юборасиз!





