— Мен поездни қувиб юборяпман, - деган экан.
" Жуда қўпол гаплар билан сўкиб айтяпман, олган қарзингни қайтариб бер!"
Дўстлари билан очиб қарашса, оппоқ қоғоз. Ҳеч нарса ёзилмаган.
— Нега бундай? - дейишса,
Аскар:
— Аразлашиб қолгандик, - дермиш.
— Салом, бир кило сут беринг.
— Кесиб берайликми ё қоғозга ўрабми?
— Лаънати, лабимни куйдирдинг, - дебди. Манти тугилган жойидан очилиб кетибди. Афанди дарғазаб бўлиб:
— Лабимни куйдириб, яна кулади бу! - деса, мантини ёғи оқибди. Афанди:
— Сўксам йиғлайди яна, - дермиш.
— У мени ташлаб кетмайди. Вафодорлигини синаб кўрмоқчи эдим.
— Тентак, ким қопағон итни бўйинбоғисиз қўйиб юборади?!
Тухумни ушлаб туриб, ҳаёл сура кетибди:
"Шу тухумдан жўжа очириб, боқиб катта товуқ қиламан. Товуқни сотиб, ғоз оламан, ғозни ҳам боқиб, сотиб, қўй оламан. Қўйни семиртириб, сотиб, бузоқ оламан! Бузоқни катта буқа қилиб, уни ҳам сотиб, машина оламан!", деб ҳаёл суриб турса, қўшниси келиб қолибди.
Ўғрини кўриб:
— Тухумни жойига қўй! - деб бақирган экан, тухум қўлидан тушиб, синиб кетибди. Шунда ҳалиги ўғри одам:
— Машинамни тўлаб берасан! - деб бақира кетган экан.
— Сиз ишдан бўшадингиз! - деса, ишчи:
— Бўшадингиз??? Ғалати...!? Қулларни сотиб юборишар эди-ку?!





