— Ҳурматли йўловчилар, Қўрқманглар!
Ҳозир учувчимиз бурнига дори томизиб олсин, самолётимиз асл ҳолига қайтади!
— Яхши қиз телефонингизни бера оласизми? - дебди.
Қиз жилмайиб:
— Бир кўришдаёқ севиб қолдингизми?! - деса, йигит:
— Йўқ, бир урунишдаёқ телефонни ўғирламоқчиман! - дермиш.
— Агар уйда ҳам ўзингни кассирдек тутишни бас қилмасанг, ҳозироқ кийим-кечакларимни йиғиштираман-да, кетаман!
Хотини:
— Қадоқлаб, пакетга солиб берайми?
— Ортимдан келиб, тилла занжиримни ўғирлаб кетди.
— Сиз қочишга уринмадингизми?
— Қаёққа қочаман? Ўнг тарафимда девор, чап тарафимда челак, орқамда ўша аблаҳ ўғри турибди. Олд томондаги полларни ювиб бўлгандим. Ифлос қилгим келмади.
— Хотин, телефоним уйда қолибди. Фалончига қўнғироқ қилиб, мени кетганлигимни айт, - деса, хотини бироздан сўнг қайта қўнғироқ қилиб:
— Телефонни тополмадим. Уйига кириб бораверинг, - дебди. Афанди жаҳли чиқиб, қараса телефон қўлида экан.
— Қорним оғрияпти, дори беринг, - деса, доктор шошилганидан итига олган дорини бериб юборибди.
Бир ҳафтадан кейин бояги бемор яна келиб:
— Доктор, менга берган дорингизни номи нима эди? Ҳеч қайси дорихонадан топа олмаяпман, - дермиш.
— Ўзингга йигит топишинг учун кўчага ясанган ва хушчақчақ ҳолда чиқ! Чунки кўчада ўзига қарамаган ва ғамгин аёлларнинг барчаси турмушга чиқганлар бўлади!
— Ҳа. Бозорда, — Картошкадан олиб кетинг, гўзал қиз! - деб айтишган...
— Қанақа ўйин?
— «Ҳайвонот боғида» деган ўйин. Биз қафасдаги ҳайвонлар бўламиз, сиз эса томошабин бўлиб бизга олма, конфетлар ташлайсиз.
— Бошимни қотирмасдан бер бу ёққа ойликни!





