— Ha, ko‘chadagi oshxonalarda ovqatlanib yurish yoqmayotgan edi.
— Endi-chi?
— Endi yoqyapti.
— Sekin, hoy ukam sekinroq. Avval muomalangizni to‘g‘rilab oling. Bunaqada hech kim kelmay qo‘yadi bu yerga, - dermish.
— Dadasi, kobra ilonini ko‘rganmisiz?
Eri:
— Ha, axir o‘n besh yildan beri yonida yashayapman-ku.
— Chaqsa odam o‘larmish-a?
— Unda meni qonimda kobrani zahariga qarshi immunitet paydo bo‘pti-da?!
— ... harbiy qismda ayniqsa, tartib-intizom sohasida ulkan yutuqlarga erishdik, - deb tursa,
Shu payt qiya ochiq eshikdan askar mo‘ralab:
— Ey qariya, mashinangni minib ketyapman, xo‘pmi?
Polkovnik hayratda qolgan generalga o‘girilib:
— Mana ko‘rdingizmi, yarim yil oldin ular hatto so‘rab ham o‘tirishmasdi, - dermish.
— Ha, Samarqandga qanday borilishini ko‘rib chiqgan edim.
— Aytdim-a, nega bu shaharga kelib qoldim deb!
— Voy, dadajon piyolangizga qarang, choy shamasi suzib yuribdi. Endi biznikiga mehmon keladi, - debdi sevinib.
Dadasi choydagi shamani shoshilib olib, yutib yuboribdi-da, - ana endi hech kim kelmaydi, - debdi.
Shu payt o‘g‘li uyga yugurib kirib:
— Dada, xolam biznikiga kelayotib, liftga qamalib qoldilar, - dermish.
— Birinchisini ichish qiyin, to‘qqizinchisini ichsam mast bo‘lib qolaman, - dermish...
— Agar yana bir martta meni qomatim ustidan kulsang, mana shu o‘qlov bilan tushiraman.
— Tushundim!
— Nimani tushunding?!
— Seni qomating menga aniq taxdid solishini-da...
— Domlajon, iltimos javob bersam maylimi? - deb so‘rabdi.
Domla:
— Mayli, javob ber, - debdi.
— Allo, dada? Nima gapla?...
— Talaba, leksiya vaqtida hurrak otmang, yoningizdagini uyg‘otib yuborasiz!





