— Қаерга кетяпсиз?
— Шаҳарга.
— Илгари ҳам шаҳарда бўлганмисиз?
— Кўп марта бўлганман.
— Қалай, бизнинг шаҳар сизга ёкдими?
— Йўқ, маъқул бўлмади. Қаровсиз, ифлос, қимматчилик...
— Одамлари қалай?
— Шаҳарнинг бойлари қупол, фирибгар, очкўз экан.
— Шаҳарнинг беги тўғрисида нималар билдингиз?
— Шаҳари шу бўлса, унинг беги нима бўлар эди! Мол эгасига ўхшамаса, ҳаром ўлади. Бекни хам ўта кетган золим, маишатпараст одам дейдилар.
Сипоҳининг қути ўчди, мўйлабларини бураб, кўзларини чақчайтирди ва дағдаға билан деди:
— Мен бу шахарнинг бегиман!
Афанди дарров сўрашгани қўл чўзиб:
— Саломатмилар? Яхшиям шаҳарнинг беги тўғрисидаги гапларга ишонмаганим.— деди.
— Э-э, бекор юриб зарил кептими? Ё-ётибмиз.
— Жоним, менгача нечта йигит билан юргансиз?
— Қиз индамай, ерга қаради.
Йигит:
— Жоним мани кечиринг, сизи уялтирмоқчимасдим.
Қиз:
— Ҳалақит берманг, санаяпман: Олтмиш бир, Олтмиш икки, Олтмиш беш...
— Сизники, Меники билан биргалашиб Бизникини уришяпти.
— Леопард роса тез югуради-де, хозир кийикни еб қўяди дебди
Шунда хотин эрига қараб:
— Агар кийик тирик қолса, иккинчи хотин олишизга рухсат бераман, дебди.
— Бўғирсоқ пишир. Лекин бу сафар уни тўртбурчак қилиб пишир. Яна қочиб кетмасин, - дебди.
— Гапингизнинг мазмунидан, сиз учун биринчи ўринда футбол, иккинчи ўринда мен турар эканман-да!
— Сен ҳали улфатларим, маъишат ва мошинам борлигини бутунлай унутиб қўйибсан...
Онаси: Ўғлим, нега куляпсан?
Ҳасан: Мен қолиб Ҳусанни икки марта чўмилтирдиз, — дермиш
— Ойижон сизни кўзингиз қоронғида кўрадими?
— Йўқ, кўрмайди, нимага сўраяпсан?
— Кеча кечқурун дадамдан соқолингиз ўсибди деганизга, - дебди.
Хотин дарҳол ноутбукини очиб ўзини ишлатаётганга солибди.
Эри шовқинда уйғониб хотинга:
— Нима байрамда ичиб олдингми?
Хотин:
— Йўқ, дадаси эртага жуда муҳим ишим бор шуни ёзаяпман!
Эри:
— Ёлғон гапирма, алкаш чемодонни ёпиб тезда ухла.





