— Ўртоқ капитан, бир ҳафтага рухсат берсангиз, хотиним фарзандлик бўлиши керак эди.
— Майли, рухсат.
Бир ҳафтадан сўнг.
— Хўш, солдат Сотволдиев ўғилми қизми?
— Билмадим, ўртоқ капитан. 9 ойдан кейин маълум бўлади.
Учта йигит мотоциклда кетишяпти. Ўртадагиси дудуқ экан. Дудуқ:
— Т-т-т-т-т...
Рульдаги:
— Тезроқми?
— Т-т-т-т-т...
— Янаям тезроқми?
— Т-т-т-т-т...
— Бундан ҳам тезроқми?
— Т-т-т-т-т...
— Бундан тез юролмайман!
— Т-т-т-т-т-ешавой тушиб қолди!!!
Нега Пахтакор куз келганда чемпионатда 1 ўринга чиқиб олади, - деб сўрабди бир муҳлис.
Унга жавобан директор:
— Шуни ҳам билмайсизми? Кузда пахта етилади, - деган жавоб берди.
— Унда Нефтчи нефть келиши учун Арабларни чемпионатига йўл олиши керак эканда?
Бир алкаш уйида аквариумни уриб синдирмоқчи бўлса, ичидаги балиқ тилга кириб:
— Эй, тўхта синдирма, мен ўлиб қоламан ўлдирмасанг учта тилагингни бажо келтираман дебди.
Алкаш ўзи кайфда, бу ёқда балиқ гапиряпти, қотиб қолиб, нима сўрашни ўйлаетган пайтда, хотини келиб:
— Дадаси мен битта тилак айтай, сиз иккитасини айтасиз, - дебди.
Алкаш:
— Майли айт.
Хотини:
— Эрим доим мани ўйласин, фикру ҳаёли доим манда бўлсин, фақат ва фақат мен ҳақимда ўйласин деса.
Алкашни хотини бир бутилка ароқга айланиб қолибди.
Бир бойвачча руснинг қизи дадасига:
— Дада, мен эрга тегаяпман!
— Кимга?
— Попга.
— Нима ақлдан оздингми? Попни нима қиласан?
— Дада бу севги, юрагимга буйруқ беролмайман ахир
— Кечки овқатга олиб кел уни, мен бир гаплашиб кўрайчи.
Кечки овқатда суҳбат бошланибди.
— Хўш куёв бола, мани қизимни битта кийими 10000$ туради, ҳар ҳафтада алмаштиради. Қандай олиб берасан?
— Худойим ўзи ёрдам беради.
— Ҳар ҳафтада бир марта Парижда сочини турмаклатади, буничи?
— Худойим ўзи ёрдам беради
— Қизим фақат Феррари минади, ҳар ярим йилда янги моделидан олади, буни нима қиласан?
— Худойим ўзи ёрдам беради.
Овқатдан кейин поп кетибди. Қизи дадасидан сўрабди:
— Хўш дада куёв сизга ёқдими? Қандай экан?
— Ўзику тоза лақма экан, лекин мени худо деб билаётгани менга ёқди.
Чироқ "Э" овози билан ўчса, билингки хожатхонада кимдир бор.
Дадаси туғилган кунимга, шундай нарса совға қилингки, оёқ қўйганимда рақамлар нолдан юзгача кўтарилсин.
— Тарозими хотин?
Афанди йўлда кетаётган эди. Бир сипоҳи келиб ундан сўради:
— Қаерга кетяпсиз?
— Шаҳарга.
— Илгари ҳам шаҳарда бўлганмисиз?
— Кўп марта бўлганман.
— Қалай, бизнинг шаҳар сизга ёкдими?
— Йўқ, маъқул бўлмади. Қаровсиз, ифлос, қимматчилик...
— Одамлари қалай?
— Шаҳарнинг бойлари қупол, фирибгар, очкўз экан.
— Шаҳарнинг беги тўғрисида нималар билдингиз?
— Шаҳари шу бўлса, унинг беги нима бўлар эди! Мол эгасига ўхшамаса, ҳаром ўлади. Бекни хам ўта кетган золим, маишатпараст одам дейдилар.
Сипоҳининг қути ўчди, мўйлабларини бураб, кўзларини чақчайтирди ва дағдаға билан деди:
— Мен бу шахарнинг бегиман!
Афанди дарров сўрашгани қўл чўзиб:
— Саломатмилар? Яхшиям шаҳарнинг беги тўғрисидаги гапларга ишонмаганим.— деди.
— Дўстим, кап-катта одамга бекор юриш ярашмайди…
— Э-э, бекор юриб зарил кептими? Ё-ётибмиз.
Йигит севган қизидан сўрабди:
— Жоним, менгача нечта йигит билан юргансиз?
— Қиз индамай, ерга қаради.
Йигит:
— Жоним мани кечиринг, сизи уялтирмоқчимасдим.
Қиз:
— Ҳалақит берманг, санаяпман: Олтмиш бир, Олтмиш икки, Олтмиш беш...