— Qayerga ketyapsiz?
— Shaharga.
— Ilgari ham shaharda bo‘lganmisiz?
— Ko‘p marta bo‘lganman.
— Qalay, bizning shahar sizga yokdimi?
— Yo‘q, ma’qul bo‘lmadi. Qarovsiz, iflos, qimmatchilik...
— Odamlari qalay?
— Shaharning boylari qupol, firibgar, ochko‘z ekan.
— Shaharning begi to‘g‘risida nimalar bildingiz?
— Shahari shu bo‘lsa, uning begi nima bo‘lar edi! Mol egasiga o‘xshamasa, harom o‘ladi. Bekni xam o‘ta ketgan zolim, maishatparast odam deydilar.
Sipohining quti o‘chdi, mo‘ylablarini burab, ko‘zlarini chaqchaytirdi va dag‘dag‘a bilan dedi:
— Men bu shaxarning begiman!
Afandi darrov so‘rashgani qo‘l cho‘zib:
— Salomatmilar? Yaxshiyam shaharning begi to‘g‘risidagi gaplarga ishonmaganim.— dedi.
— E-e, bekor yurib zaril keptimi? Yo-yotibmiz.
— Jonim, mengacha nechta yigit bilan yurgansiz?
— Qiz indamay, yerga qaradi.
Yigit:
— Jonim mani kechiring, sizi uyaltirmoqchimasdim.
Qiz:
— Halaqit bermang, sanayapman: Oltmish bir, Oltmish ikki, Oltmish besh...
— Sizniki, Meniki bilan birgalashib Biznikini urishyapti.
— Leopard rosa tez yuguradi-de, xozir kiyikni yeb qo‘yadi debdi
Shunda xotin eriga qarab:
— Agar kiyik tirik qolsa, ikkinchi xotin olishizga ruxsat beraman, debdi.
— Bo‘g‘irsoq pishir. Lekin bu safar uni to‘rtburchak qilib pishir. Yana qochib ketmasin, - debdi.
— Gapingizning mazmunidan, siz uchun birinchi o‘rinda futbol, ikkinchi o‘rinda men turar ekanman-da!
— Sen hali ulfatlarim, ma’ishat va moshinam borligini butunlay unutib qo‘yibsan...
Onasi: O‘g‘lim, nega kulyapsan?
Hasan: Men qolib Husanni ikki marta cho‘miltirdiz, — dermish
— Oyijon sizni ko‘zingiz qorong‘ida ko‘radimi?
— Yo‘q, ko‘rmaydi, nimaga so‘rayapsan?
— Kecha kechqurun dadamdan soqolingiz o‘sibdi deganizga, - debdi.
Xotin darhol noutbukini ochib o‘zini ishlatayotganga solibdi.
Eri shovqinda uyg‘onib xotinga:
— Nima bayramda ichib oldingmi?
Xotin:
— Yo‘q, dadasi ertaga juda muhim ishim bor shuni yozayapman!
Eri:
— Yolg‘on gapirma, alkash chemodonni yopib tezda uxla.





