— Ҳой қўшни нима еяпсиз? – деса, афанди:
— Шамол тўхтамаса, ҳеч нарса! – дермиш.
Бироз вақт ўтгач, чиқиб қараса эшаги йўқмиш...
— Ўғри, ўғри! Эшагимни ўғирлаб кетишди! – деб бақира бошлабди.
Одамлар йиғилибди. Афанди яна дебди:
— Эшагим йўқ! Шу ерга боғлаб кетган эдим. Агар борди-ю эшагим топилмас экан, отам қилган ишни қиламан ҳозир! – дебди.
Одамлар ҳайрон қолиб “Отангиз нима қилганлар?” деб сўрайверишибди.
Шунда афанди:
— Отамни ҳам эшаги йўқолиб қолганда, уйга пиёда кетганлар, - деган экан.
Врач:
— Киринг. Нима шикоят? – деб беморга қараса бемор қўрққанидан қалтираётганмуш.
Наркози қолмаган врач беморга бир пиёла ароқни ичириб юборибди-да дебди:
— Ана энди ҳеч нарсадан қўрқмайсиз. Гапиринг, - деса, бемор:
— Қани энди бирортанг тишимга тегиб кўр-чи! – дермиш.
— Тинчликми, нима бўлди? – деса, ҳалиги йиқилган одам:
— Билмадим. Ўзим ҳозиргина келдим, - дебди.
— Айт-чи...
— Бир хонада тўрттаси, ишлар фақат биттаси.
— Билмадим...!?
— Ишхонада 3 та ходим ва 1 та кондиционер.
— Қаердасан? Чиқ бу ёққа! – деса, ғилай:
— Ҳа?! Бир ўзимга икковинг уришасанми?! – дебди.
Шунда арслон ҳамма ҳайвонларни бир жойга йиғиб шундай дебди:
— Энг қўрқоқ, энг кичкина ҳайвондан ейишни бошлайман! Ўзинг билиб ўртага чиқавер!
Бир пайт қуён ўртага сакраб чиқиб:
— Нега арслон акамни кутишга мажбур қиласанлар?! Ўзларинг билиб, тезроқ чиқмайсанларми?! – дермиш.
— Ҳурматли фуқаро! Бу йўлак фақат пиёдалар юриши учун мўлжалланган.
Аёл бир сигирга, бир милицияга қараб:
— Сигирим велосипед ҳайдаб кетаётгани йўқ! Пиёда кетяпти, - деган экан.
Йигит:
— Қани энди, сизди олдингизга бемор бўлиб борсам-у, сиз мени даволасангиз... – деса , қиз ортига ўгирилиб:
— Яхши йигит, мен туғруқхонада ишлайман, - дермиш.
— Нега машинангиз олдида бошқа рақам, орқасида бошқа?
— Олдидаги биринчи телефоним рақами, орқадагиси иккинчи телефон рақамим, - дебди аёл.





