Шунда афанди "Э ҳайрият-ей, яхшиям ичида ўзим йўқ эканман", - дебди.
— Қўшнимиз ҳар куни ишга кетаётиб, хотинини юзидан ўпиб кетади. Нега сиз ҳечам унақа қилмайсиз? - деса, эр ҳайрон бўлиб хотинига:
— Қанақасига ўпиб кетаман ахир?! У бировни хотини бўлса...!
— Айтинг доктор, умид қилсак бўладими? - дейишса, доктор:
— Умид қилманглар! Бу оддий шамоллаш, ўтиб кетади, - дермиш.
— Билмадим. Балки сизни худо асрагандир...
— Товуғим қани? Нима қилдинг? - деб бақира бошлабди товуқни эгаси. Ўғри бўлса:
— Товуғинг чўмиляпти, мен уни кийимларини ушлаб турибман, - дермиш.
— Америкалик ва россияликни олиб қолинг, ишлатамиз. Ўзбекни эса денгизга ташлаб юборинглар, - деб буйруқ берибди.
Шунда қароқчилар ҳайрон бўлиб сўрашибди:
— Нимага уларни олиб қолиб, ўзбекни ташлаб юборайлик???
— Ээээ, ҳозир "Ғопир акани танийсанми....Салим акани танийсанми???" деб, қулоқ-мияни еб, одамни асабига тегади, - дебди қароқчиларнинг капитани.
— Шу китобни олинг, жуда қизиқ, кулавериб ўласиз,— деди.
— Ўзингиз бу китобни ўқиганмисиз?—сўради харидор.
Уларнинг гапига қулоқ солиб турган Афанди китоб сотувчига ишора қилиб:
— Ўқиган бўлса тирик қолармиди,— деди.
Ўзбек русга қараб: "Раҳмат, раҳмат", - деб қўйибди.
Рус гапини барменга яна қайтарса, ўзбек яна "раҳмат, раҳмат", - дебди.
Ҳалиги рус ҳайрон бўлиб бармендан:
— Бу нега менга ундай деяпти, ким ўзи бу?", - деса,
Бармен русга:
— Бу киши, мана шу кафенинг хўжайини Абдураҳмон-ака бўлади, - дебди.
— Ёшим ҳам бир жойга бориб қолди-ю, жуда ҳаётга интилишим катта. Узоқроқ умр кўргим, бир нималар қилгим келади. Нима қилсам экан-а?
Таниши отахонга дебди:
— Банкдан кредит олинг, уни ойма-ой тўланг, болаларни контрактини тўланг! Ўшанда ўз-ўзидан бу ҳиссиётларингиз йўқолади...





