— Ўғлимни билими сал пастроқ. Сиздан илтимос, осонроқ савол берсангиз...
Ўқитувчи рози бўлибди. Имтиҳон бошланибди. Навбат бойнинг ўғлига келибди.
— Сизга осон савол бераман. Абдулла Ориповнинг "Ўзбекистон" шеърини ким ёзган? - дебди ўқитувчи.
Ҳалиги йигит ўйланиб туриб:
— Шукур Бурхонов, – дермиш.
— Ассалому алайкум, ўртоқ бошлиқ!
— Салом. Сен янги келганлардансан-а?
— Ҳа, шундай!
— Топишмоқ айтаман топ! "Ким ичмайди, чекмайди. Янги йилда навбатчиликда қолади!"
— ...
— Шу китобни олинг, жуда қизиқ, кулавериб ўласиз,— деди.
— Ўзингиз бу китобни ўқиганмисиз?—сўради харидор.
Уларнинг гапига қулоқ солиб турган Афанди китоб сотувчига ишора қилиб:
— Ўқиган бўлса тирик қолармиди,— деди.
— Ёшим ҳам бир жойга бориб қолди-ю, жуда ҳаётга интилишим катта. Узоқроқ умр кўргим, бир нималар қилгим келади. Нима қилсам экан-а?
Таниши отахонга дебди:
— Банкдан кредит олинг, уни ойма-ой тўланг, болаларни контрактини тўланг! Ўшанда ўз-ўзидан бу ҳиссиётларингиз йўқолади...
Ёнидаги йигит:
— Нега дарвозани тепдинг? - деса, йигит:
— Шундай қилсам, қўли банд экан, қуруқ қўл билан келмаган деб ўйлайди-да кейин дарвозани очади, - дебди.
— Сизга гуноҳларимни очиқ-ойдин гапириб бермоқчиман.
Йигит ҳайрон бўлиб:
— Ахир 3 кун олдин ҳамма гуноҳларингни айтиб бергандинг-ку?! - деса, қиз:
— Янгилари бор! - дебди.
— Кеча хотиним пиширган овқатни мақтайман деб, “Онаси, овқатинг мазали эмас, ... жудаям мазали чиқибди” демоқчи эдим. Гапимни охиригача айтишга улгурмадим...
Бир киши чўлда чанқаб кетаёса, олдидан қудуқ чиқиб қолибди.
"Сув-сув" деб қудуқ томон югурса, уни ичидан бир одам чиқиб "Қани?" дебди.
— Мен аёлман! Кир ювиш машинаси эмас!
Эри:
— Йўғ-е, буни қара-я! Мен ҳам одамман, банкомат эмасман!
Радиога қўнғироқ бўлибди:
— Алло, бу радиоми?
— Ҳа. Кимга салом йўлламоқчисиз?
— Ҳеч кимга. Шунчаки ҳовлига тариқ ёйган эдим. Радиони овозини баланди қилиб қўяман. Ҳар-ҳар замон "киш-киш" деб турсангиз...





