— Энди қоғоз хатлар орқали гаплашсак нима дейсан?, - деб ёзибди.
Анча танаффусдан сўнг унга жавоб келибди:
— Нима Алишер, қамоққа тушдингми?
— Лағмон чўзишни биласизми келинпошша?
— Ҳа, биламан ойижон!
— Лағмонларингиз ингичка ва мазали бўлиши учун сизга нима керак?
— Оёғимни тагида ҳеч ким ўралашмаслиги керак!
— Вой, аччиқлигини. Қандай дори эди ўзи?
— Суваракка қарши...!
— Ўша пулларни ўзингга олиб қўяқол, ўғлим!
— Падарингга лаънат, эшшак, ҳайвон! Оч эшикни хезалак! Нима кўрмисан аҳмоқ, ..., - деб сўкина бошлабди.
Қўрқиб кетган ҳайдовчи шу заҳоти эшикларни очибди. Бояги эркак дарҳол ўзига келиб, уст-бошини тўғрилаб, ҳушмуомалалик билан:
— Узр сўрайман! Жуда қўрқиб кетдим-да..., - дермиш жилмайиб.
— Сўнгги тилагингни айт! Амалга ошираман!, - дебди.
Жиноятчи кўп ўйлаб ўтирмай:
— Илтимос, қўлларингизни ушлаб турай. Шунда қўрқмайман!, - дермиш.
— Қаерда ишлайсиз?, - сўрабди қиз.
— Ёқилғи қуйиш шаҳобчасида, - жавоб берибди йигит.
— Қўлингиздан яна бирор нима келадими?
— Ҳа. Бензиннинг ҳиди келади.
— Хотин, ишдан келганимда дўппим пешонамда турган бўлса, демак кайфиятим яхши. Истаган нарсангни сўрашинг мумкин. Агар дўппим бошимни тепасида бўлса, кайфиятим ёмон. Яхшиси менга яқинлашма!
Хотини эрига қараб туриб:
— Дадаси, уйга келганингизда мени қўлларим белимда бўлса, кайфиятим чатоқ. Сизни дўппингиз қаерда эканини фарқи йўқ менга, - деган экан.





