“Сизга мен керакманми ёки ўша улфатларингизми?!”
Соат 23:00. Эр аёлига жавоб ёзмоқда:
“Албатта сен кераксан!”.
— Асални рус тилида нима деймиз?
Укаси:
— Мёд, - дебди.
Қизча ундан:
— Новвотни нима деймиз унда? – деб сўрабди.
— Қаттиқ мёд, -деб жавоб берган экан.
— Уйга ташаб қўйинг, - деб ичига кириб ўтириб олибди.
Хотини шовқинни эшитиб ошхонага кирса, эри музлатгични ичига кириб ўтирибди.
— Дадаси, бу ерда нима қиляпсиз? – деса, эри:
— Орқамдан қидириб шу ергача келдингми?! Ўзим такси ушлаб уйга кетаётгандим, - дермиш.
— Эрим туни билан уйқусида гапириб чиқяпти.
Шифокор:
— Хавотир олманг! Бир дорини ёзиб бераман. Шундан ичиринг, гапирмай ухлайди.
Аёл:
— Йўқ доктор! Эримга гапларини аниқ гапирадиган доридан ёзиб берақолинг...
— Ўғлингиз оилани боқа оладими?
— Ҳа, албатта. Ахир бу уни вазифаси...!
Қизни онаси яна сўрабди:
— Яхшилаб ўйлаб кўринг! Ахир биз оилада 8 кишимиз!
— Ойижон, мени сизга ким берган?
Онаси:
— Сени лайлак ташлаб кетган! – дебди.
Бирдан эшик қўнғироғи чалинибди. Бола бориб тешикдан қараб ойисига:
— Ойи лайлак ишдан келди. Бозор қилиб келибдилар, - дермиш.
— Доктор, мен интернетга жуда қаттиқ боғланиб қолганман. Ҳечам ундан ажрала олмайман. Агар шу касаллигимни даволасангиз, доим сизни хабарларингизга “Лайк” босиб туришга ваъда бераман.
Она:
— Ҳой адаси, нима қиляпсиз? Уят бўлади-я! – деса, отасини жаҳли чиқиб:
— Нима қилай, шимимни ҳам куёв сарпога қўйиб юборган бўлсанг!? - дермиш.
Шу пайт эри секин хотинининг қўлини, кейин билакларини, кейин белини силаб туриб, тўхтаб қолибди.
Хотини кинояли оҳангда:
— Ҳа, нимага тўхтаб қолдингиз? – деса, эри:
— Телевизорни пультини устига ўтириб олмадингми деб қидираётгандим. Мана топдим, - деган экан.
— Турмуш қурганлар чапга, қурмаганлар ўнг тарафга ўтсин!
Бир пайт қуён типирчилаб у ёққа, гоҳ бу ёққа ўтаверибди. Шунда шер ундан:
— Эй қуён, намунча югургилайсан? – деса, қуён:
— Ажрашганлар қаёққа ўтишини айтмадингиз-ку!? – дермиш.





