— Адаси, уят эмасми, нуқул битта зиракни тақиб юрибман, - дебди хотини.
— Пайпоғимни кўрсатайми хотин?! - дермиш эри.
— Амаки, агар шўрва қиладиган бўлсангиз, ойимгаям бир коса бераркансиз. Мазалари йўқ.
Шунда Афанди ўзича ғудраниб қўйди:
— Тавба, бу уйда орзу қилиб ҳам бўлмайди-я! Дарров қўшнилар эшитади.
— Эшакни қийнаб қўйибсиз-ку! Ўзингиз ўтириб олибсиз. Қопда тузни ҳам ортиб олибсиз! - дейишса, афанди шартта эшакдан тушиб, қопдаги тузни елкасига ортиб, эшакни устига ўтирибди-да:
— Ана, энди бўлдими?! - деб йўлида давом этган экан.
— 7-синфда ўқийдиган болага оёқ кийими борми? - дебди.
— Аниқроқ айтинг, топилади, - деб сўрабди сотувчи.
— Аниқроғини айтсам, 7 "В" синфида ўқийдиган болага.
— Алло, адаси, кеча мен сизга айтган тилла занжирни бугун қўшнимиз сотиб чиқди. Олаверайми?
— Ҳа, олавер!
— Кейин, интернет орқали янги телефонга ҳам буюртма бериб юбормоқчиман, майлими?
— Майли!
— Келаси ҳафта 8 март байрами экан. Шунга янги кўйлак ҳам тиктирмоқчиман. Уйдаги пулдан олиб, тикувчига бориб келсаммикин дегандим?!
— Хўп майли, боравер!
Телефон суҳбати тугагач, йигит телефонни жойига қўйиб дебди:
— Оғайнилар, манави телефон ўзи кимники эди???
Қозоқ ва рус ўз вақтида қуён овлаб келибди. Лекин тожикдан дарак йўқ эмиш.
Бориб қарашса, тожик бир бўрини тутиб олиб:
— Командирга қуёнман деб айтасан, - деб ўргатиб турганмиш.
— Қорбободан совғага "Эртаклардагидек, шаҳзода мени қидириб келсин!" деб сўраган эдим. Пиёниста қўшним Тимур ака эшигимни тақиллатиб келишини назарда тутмагандим...
— Тинчликми?, - дебди.
— Пиширган шўрванг ёқмади шекилли, кўнглим беҳузур бўляпти, - деб тўнғиллабди эри.
— Унда нега мени телефонимни кўтариб кириб кетдингиз? Ўзингизники мана-ку!? - деган экан хотини.
— Автобусда кўзи ожиз йўловчига жой берганим учун!
— Ким бўлиб ишлардингиз ўзи?
— Автобус ҳайдовчиси эдим...





