Турмушга чиққан қиз онасига норози бўлиб шикоят қилаётганмиш:
— Ойи, эрим билан ортиқ яшай олмайман!
— Нега?
— Уни тушуна олмаяпман. Ҳар доим тортишамиз, жанжаллашамиз. Эримни камчиликлари жуда кўп!
— Қизим, сен олча ейишни яхши кўрасанми?
— Олча? Ҳа, албатта. Лекин ҳозир буни нима алоқаси бор?
— Олчаларни еганингда ичидаги данакларини чиқариб ташлайсан-ку... Ҳаётда ҳам шундай қилгин. Олчани егин-у, данагини олиб ташлашни ўрган!
— Ойи, эрим билан ортиқ яшай олмайман!
— Нега?
— Уни тушуна олмаяпман. Ҳар доим тортишамиз, жанжаллашамиз. Эримни камчиликлари жуда кўп!
— Қизим, сен олча ейишни яхши кўрасанми?
— Олча? Ҳа, албатта. Лекин ҳозир буни нима алоқаси бор?
— Олчаларни еганингда ичидаги данакларини чиқариб ташлайсан-ку... Ҳаётда ҳам шундай қилгин. Олчани егин-у, данагини олиб ташлашни ўрган!
Йигит:
— Яхши қиз, 100 минг пулингиз тушиб қолди…
Қиз:
— Бу 100 минг мен билан танишишга баҳона бўла олмайди!
Йигит:
— Унда кўпроқ пул туширинг!
— Яхши қиз, 100 минг пулингиз тушиб қолди…
Қиз:
— Бу 100 минг мен билан танишишга баҳона бўла олмайди!
Йигит:
— Унда кўпроқ пул туширинг!
Камбағалчилик қуриб кетсин, қачонгача томи йўқ машина-ю, тугмачасиз телефон ишлатаман?!
Афанди 70 ёшда экан. Ўғлига мақтана кетибди:
— Мен 30 ёшимда қандай кучга эга бўлсам, ҳозир ҳам ҳудди шундай кучим бор.
— Ўғли ҳайроон бўлиб:
— Қанақасига ота? – дебди.
— Мана масалан, 30 ёшимда ҳовлидаги анави тўнкани кўтара олмас эдим. Ҳозир ҳам кўтара олмайман...
— Мен 30 ёшимда қандай кучга эга бўлсам, ҳозир ҳам ҳудди шундай кучим бор.
— Ўғли ҳайроон бўлиб:
— Қанақасига ота? – дебди.
— Мана масалан, 30 ёшимда ҳовлидаги анави тўнкани кўтара олмас эдим. Ҳозир ҳам кўтара олмайман...
Дорбоз дордан ўтаётиб, аксириб юборибди. Пастдагилар “Соғ бўлинг!” дейишибди.
Лекин кеч бўлган эди...
Лекин кеч бўлган эди...
Хотираси паст йигит севган қизидан СМС кутаверибди-кутаверибди...
Охири севгилиси йўқлиги эсига тушиб қолибди.
Охири севгилиси йўқлиги эсига тушиб қолибди.
Қўшнисини эшигини таққиллатган киши ҳовлига кириб:
— Кираверайми? Итингиз тишламайдими? - деб сўрабди.
— Билмадим. Ўзим ҳам қизиқиб кетяпман. Кеча олиб келганман ўзи... - дермиш уй эгаси.
— Кираверайми? Итингиз тишламайдими? - деб сўрабди.
— Билмадим. Ўзим ҳам қизиқиб кетяпман. Кеча олиб келганман ўзи... - дермиш уй эгаси.
Бир бола йўлда кетаётиб "Оҳ, энди сани ўзганинг лаблари эркалайди", деб кетаётса, бир катта киши:
— Нима яхши кўрган қизинг ташлаб кетдими? - деса,
— Чупа чуписимни йўқотиб қўйдим, - дермиш.
— Нима яхши кўрган қизинг ташлаб кетдими? - деса,
— Чупа чуписимни йўқотиб қўйдим, - дермиш.
Қорбобо ўрмонда кетаётса, олдидан қароқчилар чиқиб қолибди.
— Сенларга нима совға қилай? - дебди қорбобо жилмайиб.
— Бизга қорқизни беринг! Қорқиз, қорқиз, - деб қароқчилар қорқизни олиб қолишибди.
Қорбобо жаҳли чиқиб, ўзига-ўзи дермиш:
— Учта қорқизимдан айрилдим. Энди ялмоғиз кампирни олволаман...
— Сенларга нима совға қилай? - дебди қорбобо жилмайиб.
— Бизга қорқизни беринг! Қорқиз, қорқиз, - деб қароқчилар қорқизни олиб қолишибди.
Қорбобо жаҳли чиқиб, ўзига-ўзи дермиш:
— Учта қорқизимдан айрилдим. Энди ялмоғиз кампирни олволаман...
Чукчанинг будильникли соати бузилиб қолибди. Устахонага олиб келиб кўрсатибди. Уста ҳам чукча экан. У соатнинг ичини очса, суварак ўлиб ётганини кўрибди-да, соатни қайтадан ёпибди-да, эгасига узатиб дебди:
— Бу соат энди ҳеч қачон юрмайди.
— Нега? – сўрабди эгаси.
— Механиги қазо қилибди, - дебди соатсоз.
— Бу соат энди ҳеч қачон юрмайди.
— Нега? – сўрабди эгаси.
— Механиги қазо қилибди, - дебди соатсоз.
