— Oyi, erim bilan ortiq yashay olmayman!
— Nega?
— Uni tushuna olmayapman. Har doim tortishamiz, janjallashamiz. Erimni kamchiliklari juda ko‘p!
— Qizim, sen olcha yeyishni yaxshi ko‘rasanmi?
— Olcha? Ha, albatta. Lekin hozir buni nima aloqasi bor?
— Olchalarni yeganingda ichidagi danaklarini chiqarib tashlaysan-ku... Hayotda ham shunday qilgin. Olchani yegin-u, danagini olib tashlashni o‘rgan!
— Yaxshi qiz, 100 ming pulingiz tushib qoldi…
Qiz:
— Bu 100 ming men bilan tanishishga bahona bo‘la olmaydi!
Yigit:
— Unda ko‘proq pul tushiring!
— Men 30 yoshimda qanday kuchga ega bo‘lsam, hozir ham huddi shunday kuchim bor.
— O‘g‘li hayroon bo‘lib:
— Qanaqasiga ota? – debdi.
— Mana masalan, 30 yoshimda hovlidagi anavi to‘nkani ko‘tara olmas edim. Hozir ham ko‘tara olmayman...
Lekin kech bo‘lgan edi...
Oxiri sevgilisi yo‘qligi esiga tushib qolibdi.
— Kiraveraymi? Itingiz tishlamaydimi? - deb so‘rabdi.
— Bilmadim. O‘zim ham qiziqib ketyapman. Kecha olib kelganman o‘zi... - dermish uy egasi.
— Nima yaxshi ko‘rgan qizing tashlab ketdimi? - desa,
— Chupa chupisimni yo‘qotib qo‘ydim, - dermish.
— Senlarga nima sovg‘a qilay? - debdi qorbobo jilmayib.
— Bizga qorqizni bering! Qorqiz, qorqiz, - deb qaroqchilar qorqizni olib qolishibdi.
Qorbobo jahli chiqib, o‘ziga-o‘zi dermish:
— Uchta qorqizimdan ayrildim. Endi yalmog‘iz kampirni olvolaman...
— Bu soat endi hech qachon yurmaydi.
— Nega? – so‘rabdi egasi.
— Mexanigi qazo qilibdi, - debdi soatsoz.





