— Sen hadeb odamlar gavjum stolga borib ovqatlanaverma! Bir chekkada qoldiqlarni yegin!
Pashsha bolasi:
— Kecha odamlar ko‘p joyda uchib yurgandim, rossa meni orqamdan qarsak chalib, qo‘llarini silkitishdi. Menga yoqdi. Bugun ham bormoqchiman, oyijon... – debdi.
— Oyi, erim bilan ortiq yashay olmayman!
— Nega?
— Uni tushuna olmayapman. Har doim tortishamiz, janjallashamiz. Erimni kamchiliklari juda ko‘p!
— Qizim, sen olcha yeyishni yaxshi ko‘rasanmi?
— Olcha? Ha, albatta. Lekin hozir buni nima aloqasi bor?
— Olchalarni yeganingda ichidagi danaklarini chiqarib tashlaysan-ku... Hayotda ham shunday qilgin. Olchani yegin-u, danagini olib tashlashni o‘rgan!
— Men 30 yoshimda qanday kuchga ega bo‘lsam, hozir ham huddi shunday kuchim bor.
— O‘g‘li hayroon bo‘lib:
— Qanaqasiga ota? – debdi.
— Mana masalan, 30 yoshimda hovlidagi anavi to‘nkani ko‘tara olmas edim. Hozir ham ko‘tara olmayman...
Lekin kech bo‘lgan edi...
Oxiri sevgilisi yo‘qligi esiga tushib qolibdi.
— Kiraveraymi? Itingiz tishlamaydimi? - deb so‘rabdi.
— Bilmadim. O‘zim ham qiziqib ketyapman. Kecha olib kelganman o‘zi... - dermish uy egasi.
— Nima yaxshi ko‘rgan qizing tashlab ketdimi? - desa,
— Chupa chupisimni yo‘qotib qo‘ydim, - dermish.
— Nega kulmayapsan, - deb so‘rashsa:
— Men bu yerda ishlamayman, - deb javob beribdi.





