Aytilgan vaqtga yetib kelgan xalqni birortasi ham indamasmish. — Ana ko‘rdingmi, bularga baribir. Bittasi ham qarshi chiqmaydi. Nima desang ham ko‘naveradi. Chopiqqa ham, qurilishga ham, dalaga ham, ko‘cha tozalashga ham yo‘q demay ketaveradi. Qara hech biri indamayapti, -deb turishsa, bittasi asta qo‘l ko‘taribdi.
— Hayriyat, ana bor ekan-ku, o‘z huquqini biladigani. Qani, marhamat gapiring! - deyishsa, qo‘l ko‘targan odam:
— Bir nimani so‘rasam bo‘ladimi? – debdi.
— So‘rang, eshitaman, - deyishsa,
— Osish uchun ipni o‘zlaring berasizlarmi yoki o‘zimiz bilan olib kelaylikmi? - dermish.
— Nima sababdan ajrashmoqchisizlar? – so‘rabdi sudya.
— Sababi oddiy. Kelin turmushga tayyor emas ekan, - debdi kuyov.
— Qanaqasiga tayyor emas ekan? – so‘rabdi yana sudya.
Kuyov debdi:
— Hammomga kirsam, u orqamdan kirib janjal qiladi-da, suvdagi hamma kemalarimni cho‘ktirib yuboradi.
— Hech bo‘lmasa ikkiga ikkini o‘zing qo‘shgin!
— Kundaligingni ichiga manavi pullarni solib, adangga uzatsang, seni urishmaydilar!
— O‘g‘lim, yangiliklarni o‘qishni bas qil! Kompyuterni o‘chirgin-da, dars qilishni boshla!
— Oyijon, axir men tarix fanidan “Rim imperiyasini qulashi” mavzusini o‘qiyapman-ku!
— Hoy daydi iflos it. Ahvolingni qara! Hamma yog‘ing rasvo, to‘rt oyoqlab loyga botib ketyapsan...! – desa it debdi:
— Hozir mana shu panjara tugasin, keyin o‘zingni ahvolingni ko‘raman!
— Bo‘ldi, rasm chizishni yig‘ishtiring, yoting! - deb urishib beribdi. Eri ishini to‘xtatib, xotining yoniga borib yotibdi. Shunda bir oz vaqt yotgandan keyin,
— Maylimi xotin? – debdi eri. Xotini ham xursand bo‘lib ketib “Mayli”, - debdi. Shunda eri shartta o‘rnidan turib, yana rasm chizishni boshlab yuborgan ekan.
— Agar men olamdan o‘tsam, nima qilasiz?
Yigit:
— Qiziqsan-a? Qachon ko‘rgansan, jodugarni o‘lganini?!
— Oyijon, shu yomg‘irda nega ko‘chada yuribsiz? Tez uyingizga boring! – debdi-da eshikni yopib qo‘yibdi.





