— Sizlarga shohim odamlar kiyadigan to‘n berdilar, menga esa, shohona lutf-karamlar qilib, o‘z kiyimlarini yechib berdilar.
— «Buning ichida voyvoyakning bolasi bor, og‘zini ocha ko‘rmang, uchib ketib qoladi» deb, tayinladi.
U ketgandan keyin, Afandi «voyvoyakning bolasi qanaqa bo‘lar ekan» deb, xumchani ochdi, qarasa: ichi to‘la asal.
Afandi bir tatib ko‘rishi bilanoq xumchaning yonidan ketmay qo‘ydi, uch kun qorni og‘ridi.
Besh-olti kundan keyin egasi kelib xumchani so‘radi. Afandi olib chiqdi. Egasi xumchani ko‘tarib ko‘rib:
— Afandi, men ketgandan keyin xumchani ochib, voy-voyakning bolasini uchirib yuboribsiz, shekilli,— dedi.
— To‘g‘ri,— dedi, Afandi,— uchib chiqib uyasini topolmay, qornimga kirgan ekan, uch kundan beri mening og‘zim bilan voyvoylaydi.
— Sizda qirq yillik sirka bor deb eshitaman, rostmi?
— Ha, rost,— dedi Afandi.
— Sirkani qirq yil qandoq asradingiz? Picha beringchi?
— Har kimga picha-picha beraversam, qirq yil ichida sirka qolarmidi,— javob berdi Afandi.
— Isinib olishni xohlaysanmi?
— Xohlayman
— Fas!!
— Odam ham shunchalik bo‘kib ichishi mumkinmi? Hecham tushunolmayman!
Er:
— Tushunmagan ishingga aralashmagin deb nechi martta aytaman senga?!
— Allo, Shuhrat qayerdasan?!
Nabirasi shivirlab:
— Simpoziumdaman buvijon. Hozir gaplasha olmayman.
Onaxon:
— Men hech narsani bilmayman! Tuzlangan bodringdan 1 banka olib ketibsan. Bugunoq bankamni qaytarib olib kelasan!
— Nega jabrlanuvchiga qarata o‘q uzdingiz?
— Men uni buqa deb o‘ylabman.
— Odam ekanini qachon payqadingiz?
— Oyog‘iga o‘q tekkanda so‘kishni boshlaganida.
— Biz tomonlarga borgin bir mehmon bo‘lib! O‘tirib ketasan! - desa, do‘sti:
— Niyating buncha "sovuq"! Xudo asrasin-yey! - debdi.
Erkak kishi xo‘p dedimi - demak xo‘p!
Erkak kishi yo‘q deb turib, keyin xo‘p deyishga majburmi - demak u uylangan.





