Prokuror:
— Ayt! Pullarni qayerga berkitding?
Tarjimon tarjima qilyapti:
— Pullarni qayerga berkitganingni so‘rashyapti.
Jinoyatchi:
— Aytmayman!
Tarjimon:
— Aytmas ekan.
Prokuror:
— Agar aytmasang, seni o‘limga hukm qilamiz.
Tarjimon tarjima qilyapti:
— Aytsangchi! Bo‘lmasa o‘lasan!
Jinoyatchi:
— Pullarni falon joyga berkitganman.
Tarjimon yana tarjima qilyapti:
— O‘ldiraveringlar! Aytmayman deyapti.
Oldinlari pulim yo‘qligi uchun bora olmasdim.
— Nega xafasan o‘g‘lim:
— Karantin menga juda qimmatga tushdi. Qancha sof foydadan qolib ketganimni bilsangiz edi...! - debdi bolakay.
Onasi:
— Qanaqa foyda? - so‘rabdi onasi hayron bo‘lib.
— Bilasizmi oyi, shu kunlarda ramazon aytib qancha pul topardim, - dermish bolakay.
— Bemor, axir siz reanimatsiyadasiz!
— Voy, namuncha uzun parol!? Mayli, katta harflar bilan yozamanmi?
— Ha, afandi! Eshagingizni maktabga olib ketyapsizmi? – debdi amaldor kulib.
— To‘g‘ri topdingiz. Maktabga ketyapti. O‘qisin! Yaxshi o‘qisa, kelajakda katta amaldor bo‘ladi, - degan ekan hozirjavob afandi.
— Janjal bo‘lmasidan menyuni olib kel! – debdi.
Ofitsiant hayron bo‘lib menyuni keltiribdi.
Keyin mijoz har gapida “janjal bo‘lmasidan uni olib kel! Janjal bo‘lmasidan buni olib kel!” deyaveribdi.
Oxiri ofitsiant undan so‘rabdi:
— Nega har gapingizda janjal bo‘lmasidan…! Deyaverasiz. Qachon, nega janjal bo‘ladi? – desa, mijoz:
— Janjalmi? Endi bo‘ladi. Chunki meni to‘lagani pulim yo‘q! – debdi.
Nima qilishini bilmay, uyini sotib eshik sotib olibdi.





