— Hoy yigit, gimnastikachimisan?
— Ha, qayerdan bildingiz?
— Chunki bir oyog‘ing bu yerda, ikkinchisi bir metr narida turibdi.
— Men bu avtobus bilan Jismoniy tarbiya institutiga bora olamanmi?
Haydovchi:
— Yo‘q, - debdi.
Men-chi, men bora olamanmi? Hujjatlarimni topshirishim kerak edi-da, - dermish ikkinchi.
— Maylimi mikrofondan bir gapni e’lon qilsam?
— Gapiring, - deyishibdi.
Otasi mikrofonni yoqib:
— Xayr kichkina zumrasha! - degan ekan.
— Mana bu hamma dorilarni har kuni uch mahal ovqatdan keyin bir hafta davomida ichasiz.
— Nimalar deyapsiz, doktor?! Buncha ovqatni qayerdan topaman?
«Men styuardessa bo‘lmoqchiman» degan qizdan o‘qituvchi so‘radi:
— Bu kasb haqida hech tasavvurga egamisan?
— Bo‘lmasam-chi! Styuardessa samolyotdagi yo‘lovchilarga ovqat va ichimliklar beradi. Agar birontasi o‘zini yomon his qilsa, uni darhol ochiq havoga olib chiqadi.
— Iltimos yelkamga qadalib qolgan vilkani olib tashlang, - desa, vrach:
— Meni ish vaqtim tugadi, - debdi.
— Iltimos doktor bir nima qiling!
Doktor bir kasalga bir soatiga qarabdi-da, vilkani sug‘irib kasalning ko‘ziga sanchib:
— Ana bo‘ldi, okulist hali bir soat ishlaydi. Unga murojat qiling, - debdi.
— Ha, qo‘shni nima bo‘ldi? - debdi.
So‘kinib ketayotgan odam:
— Ey, ko‘rmaysizmi qo‘shni, mana bu poroshokka "100 gr besplatno" deb yozib qo‘yishibdi. Sotib olib uyda ochib qarasam, ichida faqat poroshok xolos! Do‘konga qaytaraman!
— Azizim, men o‘g‘limizga ism tanlab qo‘ydim!
— Nima ism ekan?
— Leksus deb ataymiz!
— Esing joyidami tentak?
— Endi oilamizda Leksus va Tentak bo‘ladi!
— Menga erga tegishni taklif qilishdi...
— Zo‘r-ku! Qaysi yigit?
— Yigitmas! Qo‘shnilarim...





