— Kecha yana bo‘kib ichib keldingiz?
Er:
— Nima? Ko‘p ichibmanmi? Eslay olmayman! Uchinchi piyolani eslayman, u yog‘i esimda yo‘q!
Ayol ovoz chiqarib:
— Tushunarli, birorta ham erkak yo‘q ekan, - desa, o‘tirganlardan biri:
— Erkaklar bor. O‘rindiqlar yo‘q, - dermish.
— Nima emas, kim deng! Ularni o‘zi yonimga kelib “Tilla zanjir bilan soatni yech!” deyishdi. Men ham ularni tilla zanjiri va soatini yechdim xolos...!
— Salom doktor! Kirsam bo‘ladimi?
— Hozir bemorim bor... – debdi vrach.
— Men sizni yaqin do‘stingizman. Besh yil avval ko‘rishganmiz, esingizdami?
— Yaqin do‘stlarim bilan 5 daqiqa avval ko‘rishdim. Besh yil avval ko‘rishgan bo‘lsak, bemorim ekansiz. Navbatga turing!
— Hoy chol, nimalar qilyapsiz? – debdi.
Chol hammomda turib g‘alati ovozda javob beribdi:
— Tis-s-slarimni yuvyapman.
Kampir yana baqirib:
— Menikiniyam yuvib chiqing, - degan ekan.
— Ada, meni ismimni kim qo‘ygan?
— Tvitter, telegram, instagramm, ...
— Kim u qarindoshlarimizmi? Nega ular uyimizga kelishmaydi?
Masalan, doʻstingni yangi kiyimini maqtash uchun, doʻkonda siz tanlagan kiyim qimmatligini aytish uchun va
hattoki, koʻchada birovlarga qoʻpollik qilish uchun!
“Albatta , axir gilam turkiyanikida”, deysizmi?
Ha toʻgʻri, lekin gilam devorga osilgan ekan-da...
— Ada, bugun 5 oldim! Ertaga pul berasizmi?
Adasi o‘g‘liga qarab turib:
— Qachon maktabdan 777 olib kelsang, so‘ragan pulingni beraman. Boshingga shapkayam olib beraman, - dermish.
— Dada, - dedi yigit uni tanimay turgan Afandiga, - nima, meni tanimayapsizmi?
— Yoʻq, taniyolmay turibman, - dedi Afandi yigitga boshdan-oyoq tikilib.
— Axir men, siz bundan 10 yil oldin shaharga nos olib kelish uchun yuborgan oʻgʻlingizman! Oʻshanda shaharda qolib ketib, ishga kirdim. Uyli-joyli boʻldim, mashina sotib oldim, boyib ketdim! Durust qilibmanmi, dada? – debdi yigit quvonib.
Afandi hecham xursand boʻlmay:
— Xoʻsh, nos qani? – dermish.





