Bir yigitni boshi og‘rib Afandini yoniga borib debdi:
— Boshim og‘riyapti, - desa, Afandi uni orqasiga ukol qilib qo‘yibdi. Yigit:
— Nega boshim og‘risa, orqamga ukol qildingiz? – deb so‘rabdi.
Afandi:
— Shu ukol boshinggacha chiqib boradi, - dermish.
— Og‘ayni tirikmisan?
— Ha, tirikman.
— Hech qayering lat yemadimi?
— Yo‘q, hali lat yemadi.
— Unday bo‘lsa tepaga ko‘taril.
— Ko‘tarila olmayman.
— Nega?
— Chunki men haliyam qulayapman...!
— Itingizni zoti qanaqa?
— Politsiyachi it, - javob berdi egasi.
— Lekin ko‘rinishidan umuman o‘xshamaydi-ku!? – debdi yana qiziquvchan odam.
— Buni hech kim payqamasligi kerak. Chunki itim maxfiy politsiyachi, - javob beribdi it egasi.
— Kutolmayman. Birga oshim bor.
— Nega menga aroq ichishga ruxsat bermaysan!? Axir kap-katta odamman-ku!
Xotini bo‘lsa:
— Siz aroq ichib olgach, o‘zingizni ushlab turishni bilmaysiz! – desa, eri:
— Har safar ichganimda sekin o‘rganib boryapman-da! – dermish.
— “Xonaki tovuq tuxumlari”... Tovuqlarni o‘zi qani?
Sotuvchi:
— Katakda, albatta!
Xaridor:
— Narigi do‘konda “Xonaki tovuq go‘shtlari” deb yozilgan ekan. Shunga so‘rayapman...
— Qishgacha tugab qolar...
“Kelaqol! Dengizda mazza qilib dam olib ketasan!” – deb chaqirdi u meni.
Keyin Parij qichqirdi:
“Salom! Eyfel minorasiga chiqishni, sayyohat qilishni yoqtirmaysanmi!?”
Oxiri ko‘z oldimga Qo‘yliq bozorida, tonggi ulgurji bozor keldi:
“Mana, kelaqoling! Qishga murabbo, kompot yopib olasiz. O‘rik, olma, olcha, olxo‘rilar bor...!”





