— Siz jabrlanuvchi Hamidni do‘pposlashayotganini ko‘ra turib, yordam bermay, indamay o‘tib ketgansiz...
— Nima qilay? Axir o‘zlari mensiz ham juda yaxshi uddalashayotgandi-da...!
— Nega kerak sizga???
— Telefonimni ekraniga qo‘ymoqchiman, bolalarim unga tegmasliklari uchun...
— Agar shifokorga ataganingiz bo‘lsa operatsiyagacha bering! Aks holda keyin kech bo‘lishi mumkin...
— Erimni fe’li juda-yam og‘ir, umuman yashab bo‘lmaydi.
— Unda ajrash u bilan...
— Ajrash?! Nimalar deyapsan?! Meni hayotimni rasvo qilgan odamni shunchaki ozodlikka qo‘yib yuborib, baxtli hayotga qaytaraman-mi?
— O‘zingizni kuchli sifatingizni aytib bering?!
— Qat’iyatlilik!
— Juda yaxshi. Sizga kelgusi haftada qo‘ng‘iroq qilamiz.
— Keragi yo‘q. Ungacha men o‘zimga boshqa ish topib bo‘laman.
— Faqatgina o‘z ko‘zingiz bilan ko‘rgan narsalarni ayting! Demak, tug‘ilgan sanangiz?
— Bilmayman, o‘rtoq tergovchi. Buni men ko‘zlarim bilan ko‘rmaganman!
— Nima bo‘lishidan qat’iy nazar, hech narsa sezdirmaslikka harakat qilinglar. Huddi shunday bo‘lishi kerakdek tutinglar o‘zingizni! - debdi.
Tekshiruv komissiyasi kelib tursa, birdaniga devor qulab tushibdi. Shu payt ishchilardan biri xursand bo‘lib, soatiga qarab debdi:
— Roppa-rossa 11:00! To‘ppa-to‘g‘ri! Juda-yam aniq! Huddi hisoblaganimizdek!
— Shikoyatlar bormi? — so‘radi u.
— Huddi shunday, o‘rtoq general, bor shikoyat! — javob beribdi serjant Ivanov, — Komandir meni dangasalikda ayblab, nuqul bo‘kib qolguday yeb-ichishim, ertadan kechgacha uxlashim va shu bois basharam yog‘ bosib, koptokka o‘xshab qolganini aytib, menga baqirgani-baqirgan. O‘zining basharasi esa sizning basharangizdan battar yog‘ bosganidan xabari yo‘q!
Er:
— Agar men xotinimni qo‘lini bir daqiqaga qo‘yib yuborsam, u albatta do‘konga kirib, o‘ziga birorta yangi kiyim sotib oladi!





