— Nima uchun bemorlaringdan nonushtaga nima yeganini so‘raysan?
Vrach:
— Shunga qarab bemorimning hamyoni baquvvatmi-yo‘qmi shuni bilib olaman-da!
— Bilasanmi, bokschilarimiz zo‘rda! Hech kim ularni yenga olmaydi. Ularni futbol maydoniga tushirsakmikan?!
— Ahmoqmisan? Ular futbol o‘ynashni bilmaydiku!?
— Nima farqi bor? Futbolchilarimiz ham bilmaydi...
— Nima, akang sportchimi?
— Yo‘q, akam PhotoShop da ishlashni biladi.
Bir uyum yuvilmagan idish-tovoqlar turganini ko‘raman-u, ichimda “Bu idishlarni egasi men emasman!” deb indamasdan uyga kirib ketaveraman.
— Ho‘sh, keyin-chi?
— O‘sha odam 110 ga kirib o‘libdi... Ahmoq, shunaqa-yam qiladimi!?
Barmen bo‘lsa:
— Aka nega bunday qildingiz? – desa, kishi:
— Bu aroqni birinchisini ketishi qiyinda savil! Shuning uchun birinchini ichmadim, - debdi.
— O‘ninchi nega qoldi? – debdi barmen.
— Oxirgisi ortiqchada! – dermish kishi.
— Adasi ozmoqchiman! Belimga obrach olib kelib bering...
Eri “Xo‘p” deb, ertasiga obrach olib kelib bersa, xotinini beliga shundoq loyiq kelibdi. Xotini “Voy! Nega bunaqasini olib kelasiz?!” deb ming‘irlasa, eri xursand bo‘lib:
— Ana xotin ko‘rdingmi? Seni razmeringni topibman! Lop-loyiq keldi-ya... Ko‘ylak olib bermasam ham o‘lchamlaringni yaxshi bilaman, – dermish.
— Qizil odamcha??? Militsiyaga telefon qilgan bo‘lardim.
— Tentak, qanaqa militsiya!? To‘xtab, mashinalarga yo‘l berishing kerak.
— Salom, tanishsak bo‘ladimi? Bu yerda nima qilib turibsiz?
— Menga eng chiroyli guldastangizdan bersangiz... Xotinimga!
Sotuvchi:
— Juda ajoyib! Xotiningizni tug‘ilgan kunimi?
Erkak:
— Yo‘q, uchrashadigan kunimiz.
Sotuvchi:
— Tanishgan kuningizmi?
Erkak:
— Yo‘q. Men bir oydan beri uyga kelmayapman. Bugun uyga boraman, uchrashamiz.





