Haligi yigit hamkasbini yoniga sekin borib, turtib debdi:
— Tur endi, tushlik vaqti bo‘ldi. Yur, ovqatlanib kelamiz.
Uxlab yotgan hamkasbi boshini ham ko‘tarmay:
— Sen boraver... Men bugun tushliksiz ishlamoqchiman, - dermish.
Birinchidan: Internetni o‘chirish kerak.
Ikkinchidan: Ishlash uchun ko‘chaga chiqish kerak.
— Shu gap rostmi, ayrim ayollar mashinani erkaklardan yaxshi boshqarar emish?
Instruktor:
— Yo‘q, unaqa emas. Ayrim erkaklar xotinlardan battar boshqaradi mashinani.
Dallol:
— Sizga bitta kompyuter, Arteldan barakali kir yuvish mashinasi va gaz plitasi beraman. O‘yinni shu yerda to‘xtatasizmi? – debdi.
Yigit ko‘p ham o‘ylamasdan:
— Aka, kompyuter bilan kir yuvish mashinasi kerak emas. Qishlog‘imizda svet yo‘q, gaz plitasi ham kerak emas. Unga yoqadigan gazimiz yo‘q. Yaxshi, shu sovg‘alarni o‘rniga bir mashina o‘tin bering. Oilam bilan qishdan eson-omon chiqib olardim. Bir moshina o‘tinga o‘yinni to‘xtatgan bo‘lardim... – degan ekan.
— Adajon, qachon pulingiz ko‘payadi?
— O‘g‘lim, nega oyim qachon sizdan kamroq pul so‘raydigan bo‘ladilar demaysan?!
— Nima uchun bemorlaringdan nonushtaga nima yeganini so‘raysan?
Vrach:
— Shunga qarab bemorimning hamyoni baquvvatmi-yo‘qmi shuni bilib olaman-da!
— Bilasanmi, bokschilarimiz zo‘rda! Hech kim ularni yenga olmaydi. Ularni futbol maydoniga tushirsakmikan?!
— Ahmoqmisan? Ular futbol o‘ynashni bilmaydiku!?
— Nima farqi bor? Futbolchilarimiz ham bilmaydi...
— Nima, akang sportchimi?
— Yo‘q, akam PhotoShop da ishlashni biladi.
Bir uyum yuvilmagan idish-tovoqlar turganini ko‘raman-u, ichimda “Bu idishlarni egasi men emasman!” deb indamasdan uyga kirib ketaveraman.
— Ho‘sh, keyin-chi?
— O‘sha odam 110 ga kirib o‘libdi... Ahmoq, shunaqa-yam qiladimi!?





