— Qaysi oliygohga o‘qishga kirding?
— APEJga.
— Qaysi oliygoh ekan u?
— Adamni puli yetgan joyga! - dermish.
— Odamlar katta bo‘lganda o‘zgarishadi? Qolganlar-chi?
— O‘zgaradi. Qo‘zichoq qo‘y bo‘ladi, jo‘ja xo‘roz bo‘ladi...
Bolakay xursand bo‘lib chopqillab ketibdi:
— Ura, Matiz mashinamiz yaqinda Kaptiva bo‘lar ekan...
— Ha, 85 kilogramm edim. Mana hozir 70 kilogramman.
— Parhez qildingmi?
— Yoʻq. Hammasiga erim sababchi. Erimni boshqa ayol bilan uchrashib yurganini sezib qoldim. Alamimdan ozib ketyabman.
— Ajrashib ketmaysanmi?!
— Ajrashaman. Yana 15 kilogramm ozay, albatta ajrashaman.
— Nimalar deyapsiz? Kimni bolasi bu? Bizni o‘g‘limiz maktabga chiqqaniga 2 yil bo‘ldi-ku!
— Mana qarang, bosh suyagi lat yegan.
Talaba:
— Balki, bosh-miya suyagidir?!
Vrach:
— Esing joyidami? Miya bormi bunda?! Miyasi bor odam, xotinini tug‘ilgan kuniga jazmanini boshlab keladimi?! Mana endi, nima ahvolda yotibdi...
— Iye, qizikmisiz?! Men myehmonman! Shunaqayam farosatsiz bo‘lasizmi? - desa, sartarosh:
— Ukam sen mehmonliging uchun sovunga tuflab, keyin yuzingga surtmoqchiman. Shu yerlik bo‘lsang, yuzingga tuflab, keyin sovun surtaman, - dermish!
— O‘rtoq komandir, meni boshqa qismga o‘tkazinshingizni surayman.
— Nima uchun? Biror sabab bormi?
— Bu qismda askarlar har kuni to‘y-to‘y o‘ynashadi. Meni qo‘limga etikni berib, to‘yni videoga oldirishadi.
— Yaxshimasmi? Har kuni to‘y ko‘rasan...
— Yaxshilikka yaxshi, lekin ertasiga to‘yni diskini so‘rashadi-da...
— Kap-katta qiz ekansan. Nega yig‘layapsan?
Qizaloq:
— Nima ishingiz bor. Yo‘qoling bu yerdan! - debdi.
Haligi odam yana:
— Kichkina bo‘la turib, bunaqa yomon so‘zlarni qayerdan bilasan?
Qizaloq:
— Tushunmadim. Bir kap-katta deysiz, bir kichkina deysiz...?!
— Qara anavi qizni. Hozir yigirma yoshli yigit bo‘lsam tanishardim, - desa, ikkinchisi:
— Esingni yeganmisan, yana yigirma yil ishlamoqchimisan? - dermish.





