— Mulla Nasriddin, bola-chaqangiz ko‘pmi?
— Bolam ko‘pu, chaqam kamroq,— deb javob berdi Afandi.
— Ayblanuvchi sizga narkotik berganmi?
— Yo‘q!
— Uning xotinichi, xotini berganmi?
— Kechirasiz, gap hali ham narkotik haqida ketyaptimi?
— Yo‘q! Mumkin emas!
— Nega endi mumkin emas?! Yangi yilga sovg‘a qilingan tilla zanjirni taqish mumkin emas, 8 martda sovg‘a qilingan "Matiz"ni minish mumkin emas — buvimnikida chang bosib yotibdi. Sakkizta lama paltoim bor, birortasini kiyib ko‘chaga chiqqanim yo‘q! Qachon mumkin bo‘ladi, qachon?!
— Ona qizim, adang nafaqaga chiqqandan so‘ng! Hozircha u oddiygina DAN xodimi, shuning uchun mumkin emas!
— Onaxon, hov anavi yerda yotgan simni uzatib yuboring!
Kampir simni montyorga uzatdi-yu, yo‘lida davom etdi. Montyor esa sherigiga:
— Ko‘rdingmi, senga nima degandim? "Nol" deganim rost ekanmi? Sen bo‘lsang, "faza, faza", - deb valdiraysan!
Ayol qo‘rqib:
— Iltimos, unday qilmang boshimda 1ta erim, 4ta bolam bor, - desa.
Taksichi:
— 1ta eriz, 4ta bolangiz bo‘lsa, meni 20ta tovug‘im bor. Undan ko‘ra tushib yordam bering, - dermish.
Yigit juda uyatchan ekan, qiz esa uni quchoqlab o‘pishini xohlab turibdi.
Sal turib qiz:
— Voy, ko‘zim og‘riyapti.
Yigit qizni ko‘zidan o‘pib:
— Endi og‘rimayaptimi, - debdi
— Yo‘q...Voy, bo‘ynim og‘riyapti...
Yigit bo‘ynidan o‘pib:
— Endi og‘rimayaptimi?
— Yo‘q.
Sal narida kuzatib turgan bir chol kelib yigitga:
— O‘g‘lim gemoroyni ham davolaysanmi?, - dermish
— Doktor, men kasal emasman, faqat olti haftadan buyon xujayin haqimni bermayapti, uni olguncha yotaverishga ahd qildim.
— Uy bekasi meni to‘qqiz marta chaqirib, sariq chaqa ham to‘lagani yo‘q, sal suriling, unda men ham o‘ringa yonboshlay, — dedi shifokor.
— Kel shu safar ham imkon beraylik.





